Opowieści bieszczadzkie: Nieludzki doktor i inne opowiadania

Na samo hasło "Opowieści bieszczadzkie" reaguję swego rodzaju rozrzewnieniem. Pierwszy raz zetknęłam się z tą książką cztery lata temu, w ferie zimowe i chyba już zawsze będzie kojarzyć mi się z zimowymi, uroczymi wieczorami, iskrzącym śniegiem za oknem i gorącą herbatką :) Ale do rzeczy. Dawka humoru na wysokim poziomie - przede wszystkim. Opowiadania, które naprawdę cofają nas w czasie, pozwalają przespacerować się po dzikich Bieszczadach, podreptać po wilczych przesmykach, zachłysnąć swojskim bimbrem. Czytałam wielokrotnie i zawsze w chwilach złego humoru wracam do przygód Szylinga czy Gawełka. Ponadczasowa książka, o barwnym paradoksie: pełno w niej przekleństw, a i tak na wysokim poziomie!