Opowieść wdowy

Joyce Carol Oates jest jedną z moich ulubionych współczesnych autorek. Tę opowieść napisała po śmierci ukochanego męża, z którym przeżyła 47 lat. Jest osobistą, wzruszającą, smutną historią o samotności i uczuciach. Opowiada o miłości i przyjaźni w małżeństwie, o wspólnie przeżytych chwilach i przyzwyczajeniach. Śmierć męża była dla J.C.Oates szokiem i ogromnym przeżyciem. "Myślę o tym, że nigdy w życiu nie byłam aż taka sama, tak jednoznacznie, bezlitośnie sama, jak teraz, odkąd Ray umarł: nigdy od dnia, w którym się pobraliśmy, w styczniu 1961 roku. W byciu samą jest przerażenie. Gorsze nawet niż samotność." Autorka przechodzi straszne wewnętrzne zawirowania, cierpi na bezsenność, nie potrafi się skupić, unika kontaktów z ludźmi, stroni nawet od przyjaciół. Boi się, że nie wróci już do normalności. Jej życie się zmieniło. Przyjaciele jednak nie poddają się, piszą do niej. Jedna z przyjaciółek tak: "wszyscy mówią, że czas leczy rany, ale kiedy jesteśmy w pewnym wieku i sami, to sytuacja raczej się nie poprawia. Przyjaciele nadal są cudowni." I to dzięki nim i powrocie do pracy, udaje się autorce przetrwać i wkroczyć w nową fazę życia. Smutna, wzruszająca, życiowa opowieść. Wymaga empatii i dlatego może być bliska dla tych, którzy przeżyli stratę ukochanych osób.