Opętanie

"Czasem wszakże zdarzają się czytania, od których jeży się i drży puch na karku, nieistniejąca sierść, gdzie każde słowo pali i świeci, twarde, wyraźne, nieskończone i dokładne, jak ognisty kamień, jak gwiezdny punkt w ciemności - czytania, w których świadomość, że lepiej, soczyściej poznajemy to, co napisane, wyprzedza wszelką możliwość stwierdzenia, co - i jak - naprawdę wiemy". Do lektury "Opętania" zabierałam się kilkakrotnie przez kilka lat. Po kilku pierwszych stronach zasypiało mi się bardzo dobrze, a bo nudne, a jakieś takie nie na czasie, aż wreszcie pojęłam, że czytania potrzebują swojego miejsca w czasie. Kiedy rozpędzone sytuacje i wydarzenia w codzienności nie pozostawiają już miejsca na przyjemności, wtedy czas nie ma swojej racji bytu - umyka tak, jakby go ktoś przepędzał. Oderwać się od stron powieści A.S. Byatt nie mogłam, nijak, takie cuda literackie zdarzały się dawniej częściej, ale w epoce końca XX wieku to niemożliwe, a jednak opętanie "Opętaniem" to rarytas dla wielbicieli dobrze napisanej historii. Ba - nawet nie jednej historii, ale wielu historii, mitologii, poezji, dramatu, pamiętników, elegii. Och, czego te strony nie zawierają? Uczta dla oka i ucha! Zawirowania przedstawione są z takim detektywistycznym zacięciem, że kartki same drżą by się przekręcać dalej, a to przecież tylko literatura piękna w dosłownym tego znaczeniu. "W czytaniach takich po uczuciu, że tekst wydaje się całkowicie nowy, nigdy dotąd niewidziany, następuje prawie natychmiast uczucie, że zawsze był, że my, czytelnicy, wiedzieliśmy, że jest od zawsze, i zawsze wiedzieliśmy, jaki jest, aczkolwiek teraz dopiero staliśmy się w pełni świadomi, w pełni poznaliśmy naszą wiedzę".