Okrutnik. Dziedzictwo krwi

całość na https://niegrzecznerecenzje.blogspot.com Już od wczesnych lat edukacji szkolnej mamy styczność z mitologią grecką, czy rzymską. W serialach i książkach nietrudno natrafić na elementy mitologii nordyckiej lub celtyckiej. Jednak przed osobą pragnącą zagłębić się w świat mitologii słowiańskiej stoi nie lada wyzwanie. Autorzy niezbyt chętnie skupiają akcję swoich utworów wokół naszego ojczystego folkloru. Inaczej jest z powieścią Aleksandry Rozmus „Okrutnik. Dziedzictwo krwi” wydaną przez wydawnictwo Novae Res. Od pierwszych stron możemy zanurzyć się w bogactwie słowiańskich wierzeń i tradycji, co jest miłym powiewem świeżości. Zasypiasz, obawiając się ataku zmory? Boisz się nadejścia zmroku, ze względu na możliwość spotkania strzygi lub wąpierza? A może unikasz przechadzek polami zbóż przez południce? Drżysz na wspomnienie Baby Jagi? Uważasz, że towarzyszące ci nieszczęścia są wywołane przez Biedę? Bardzo możliwe, że masz rację. W świecie Stanisława pełno jest stworzeń z głębin koszmarów sennych i wydaje się, że tylko on stoi na straży ludzi, nieświadomych zagrożeń czających się gdzieś za ścianą lasu. Jest bowiem, jak wcześniej jego ojciec, czy dziadek Okrutnikiem. Wyposażony w specjalny sztylet, bogatą wiedzę o demonach słowiańskich oraz nieprzeciętną siłę, odwagę i spryt, każdej nocy mierzy się z czyhającymi na ludzkie życie potworami. Nie jest to egzystencja przyjemna, towarzyszy jej brzemię samotności. Na dodatek coraz więcej demonów wprowadza w życie swoje intrygi, pragnąc przyczynić się do zguby ludzkości, a na drodze Stanisława staje Amelia, która sama przyciąga kłopoty jak magnes. Już od początku opowieści zostajemy wrzuceni w sam środek odwiecznej rozgrywki między dwójką bogów: Perunem (obrońcą ludzkości) i Welesem (bogiem wojny). Zawsze zwycięża Perun, jednak wydaje się, że tym razem może być inaczej. Nadciąga apokalipsa, a los nieświadomych niczego ludzi wisi na włosku. [...] https://niegrzecznerecenzje.blogspot.com