Okrążmy świat raz jeszcze. Oko w oko z przygodą, część II

Druga, obszerniejsza część relacji z trwającej prawie cztery lata podróży dwóch przyszłych profesorów dookoła świata. Rozpoczyna się w Chile, skąd statek zabiera narratora i jego przyjaciela do Azji, po drodze zawijając m.in. do Peru i na Hawaje, gdzie widoczne są jeszcze ślady kultury oryginalnych mieszkańców archipelagu. Dalej poprzez kłopoty w Japonii i Hong-Kong, wówczas oczywiście brytyjski, bohaterowie przedostają się do francuskich Indochin, które obejmowały dzisiejszy Wietnam, Laos i Kambodżę. I tu rozpoczyna się najciekawsza część książki. Panowie Perkitny i Mroczkiewicz musieli bowiem zarobić tam na dalszą część podróży i zwrot długów. Warto przeczytać co i jak robili. A przy tym stali się pionierami lingwistyki, etnologii i etnografii tamtejszych ludów. Na kartach tej szczerej relacji pada też teza o cywilizacyjnej roli kolonizatorów w tropikach. Otóż we francuskich Indochinach pewne zajęcia, z dołu hierarchii opłacalności zawodów, mogły być wykonywane tylko przez ludy podbite. Jeśli mimo to ich przedstawiciel zdobywał wykształcenie, np. zostawał lekarzem, zarabiał znacznie mniej niż jego biały kolega (kobiety w ogóle nie wykonywały tam w tym czasie takich zawodów). Na i w całej krainie tym razem spotkali tylko jednego rodaka, na plantacji kauczuku pod Sajgonem. W każdym razie wietnamska dżungla dostarczyła im mnóstwo przygód i ciekawych obserwacji a także … chorób oraz ponad połowy objętości drugiego tomu relacji z podróży. Stamtąd bohaterowie poprzez m.in. nie opisywany Cejlon dostali się do Afryki, wracając wreszcie do odwiedzonego w pierwszej części Dakaru. I gdyby nie odcinek morski z obecnej stolicy Senegalu do Casablanki via Wyspy Kanaryjskie można byłoby napisać, że odbyli wyprawę ślazami obecnego rajdu Dakar (dawniej Paryż Dakar). Ostatni odcinek obejmował bowiem podróż samochodem z Maroka do Poznania. Tym razem bez pracy, ale za to z mnóstwem biurokratycznych problemów, które dzisiejszemu czytelnikowi pokazują, z jakimi wyzwaniami i problemami jeździło się za granicę. Opowieść zamyka refleksyjny epilog. Cześć przystanków, nie obfitującą w przygody autor świadomie pominął, wyjaśniając dlaczego. Niewątpliwie po lekturze takiej relacji nie chce się wracać do opisów podróży, w których największym problemem jest opóźnienie samolotu czy awaria klimatyzacji w hotelu. Dwaj Poznaniacy pokazali, że dla chcącego nic trudnego i świat stał otworem już dawno temu. Było trudniej i niebezpiecznie, ale inteligencja, wiedza i przemyślność (a czasami po prostu spryt) pozwalały wybrnąć z trudnej sytuacji. No i to prawda, a nie beletrystyka. Przeczytane w ramach lipcowego wyzwania – książka rozgrywająca się w ciepłych krajach (głównie francuskie Indochiny).