Ojcowie i dzieci

Wersja audio Nie jest to "moja książka"... Choć warsztatu Turgieniewowi odmówić nie można, to jest to solidny i grubo ciosany warsztat i prosty i pozbawiony lekkości w swej prostocie co nie całkiem jest dobrym połączeniem. Poza jedną wyrazistą postacią Jewgienija Wasylewicza (Bazarowa)... Reszta postaci jest miałka, zlewająca się w jedną, niemal nie posiadająca indywidualnych cech. Każda jedt tłem bez której może istnieć taniec solisty.. Postacie kobiece są absolutnie pozbawione życia i występują tylko po to by się w nich zakochać, ale czemu je kochać tego prawdopodobnie sam autor nie wie. One po prostu są - tyle. Książkę ratują refleksje, miarowa nareacja, historia, która dzieje się pomiędzy dwoma głównymi bohaterami i ostatni rozdział, który napisany jest na połówce uśmiechu... żartobliwie, z przekąsem, z zadumą i wnosi jakikolwiek koloryt do tej opowieści. Na tle klasyki XIX wieku jest to książka miałka, płaska, banalna Nie dla mnie Nie jest to zła książka, ale nie jest ona taką do której wrócę.