Ognisty księżyc

Chyba najlepsza książka autorki, jaką czytałam, chociaż i tutaj nie obeszło się bez facepalmów. 😅 Biurowy romans, wilkołaki, wampiry, motyw mate oraz defraudacje finansowe, czyli urban fantasy w klimacie Nowego Orleanu. Już od samego początku zostajemy wciągnięci w historię, nie ma miejsca na nudę, a momentami nawet można się zaśmiać. Ludce Skrzydlewskiej udało się w zgrabny sposób połączyć wszystkie wątki, ale także wiarygodnie wprowadzić tajemnicę z przeszłości, jednak w moim odczuciu było tego za dużo. Za dużo wątków, które zostały wprowadzone i zapomniane, a za mało stron, na których można byłoby je sensownie rozpisać. Dodajmy do tego liczne powtórzenia, a po zamknięciu książki stwierdzicie, że mogłaby być nawet krótsza. Momentami już przewracałam oczami nad kolejnymi wspomnieniami bohaterki. Bohaterka to kolejny słaby punkt tej opowieści. Rozumiem zamysł stworzenia spokojnej przeciwwagi dla przebojowej Neve, ale Cassie po prostu była nijaka. Miała wyjść na delikatną, spokojną dziewczynę z kompleksami, która przez przypadek trafia w centrum międzygatunkowych rozgrywek. Jednak jedyne, co się przebijało przez jej postawę to kompleksy i wieczne niezdecydowanie. Cassie zaprzeczała sama sobie. Hank za to był cudownym samcem alfa, który dawał przestrzeń swojej partnerce i najpierw próbował zdobyć jej zaufanie. Starał się także na każdym kroku podbudować jej pewność siebie. Ale zdarzały się momenty, w których zachowywał się jak napalony nastolatek lub robił się zły na bohaterkę, bo skupił się tylko na jednej części jej wypowiedzi. I niby z jednej strony rozumiał obawy Cassie, ale z drugiej denerwował się, bo ona nie chciała zrobić tego czy tamtego z powodu tych obaw. I jeszcze sposób, w jaki jego wypowiedzi balansowały na granicy prawdy. Byłby z niego niezły elf… “Ognisty Księżyc” na tle poprzednich dwóch części wypada zdecydowanie najlepiej. Dodatkowym słodkim plusem były rozdziały z perspektywy kota. 🤭 Jestem ciekawa historiii Remy’ego i tego, kto zostanie jego partnerką.