Ogień z każdej strony

Poznajesz wszystkie ścieżki lasu, kładziesz głowę na mchu i leżysz w bezruchu tak długo, aż zaczynasz wsiąkać w ziemię. Cienie drzew przesuwają się po ścieżce, słońce chyli ku zachodowi, chłód zaczyna ścielić trawy na noc. Jesteś ni trupem, ni żywym chłopcem już na wpół zapadniętym w podłoże to zielone, przykrytym listowiem organizmem. Leżysz i nie boisz się. Wprost przeciwnie, jest ci i dobrze i wygodnie. Widzisz i słyszysz rzeczy, których nie widzą ani nie słyszą inni ludzie. Sam już nie wiesz, czy więcej w tobie lasu, czy człowieka. „Życie w śmierć się zamienia, a ze śmierci rodzi się życie, rozpycha w łonie jak promień w mroku, ale nigdy nie wraca takie samo (…) Dlatego nasz świat jest światem samych ostatnich szans.” Smutek, drogi życia i człowiek. I dom, a w nim dwóch chłopców, ojciec pijak i matka, która nie wie, czy chce z nim być i czy nie lepiej będzie jej się żyło z dala od tej chaty i tego niczego. Ona wie, że kobieta powinna inaczej żyć. Bo on codziennie rano wychodzi o tej samej porze, ale wraca o różnej. Czasem nie wraca w ogóle... Czytam „Ogień…” w ciszy pokoju. Daję się wciągnąć, zasmucić, zdesperowanymi dechami próbować jakoś oddychać, nawet płytko. Od emocji pęka mi głowa, buzuje ciało, dusza wierci się szukając swojego miejsca. Zaczynam czuć strach i swąd niesiony przez wiatr, choć nie wiem, co się pali i gdzie. Tej książki nie sposób ujarzmić, a próba zamknięcia treści w jakiś kilku słowach staje się niemożliwa. Nie znajdujesz w sobie słów, tych właściwych i autentycznych. Stoisz na progu życia i śmierci i nie wiesz, czy jesteś już martwy, czy półżywy w życiu, którego nie chcesz. To niebanalna powieść, która szarpie czytelnikiem, poniewiera nim, rzuca w wir uczuć, bólu i sporadycznych łez szczęścia, ale też smutku i żałoby i równonocy. To powieść, która wnika w ciało, umysł i w pamięć. Proste życie gdzieś na wsi wcale prostym nie jest. Cztery ściany i jedne drzwi. Czworo ludzi i tragedii bezliku. Cała powieść, każde zdanie i każda strona pulsują. „Ogień” podsyca twój strach, budzi czujność. Roznieca twoją ciekawość, a ty spalasz się literacko… W tej powieści wszystko stanowi spójną całość. Coś jest, zaraz znika, coś jest, zaraz są zgliszcza i ty bezradny, pusty w środku. Jest szept i strach. Jest ogień, wszędzie jest ogień i śmierć i powinność. Bo tak ma być. Taki jest los. Tak trzeba postąpić. Wszystko jest po coś. On młodszy brat, Ona w tym palącym się dworze, Syn leży jak sparaliżowana kłoda i jest przepowiednia, która jak klątwa czeka na spełnienie. Życie jakby nie do końca chciane i akceptowane. I duszność, której nie pomagają otwarte okna. Ludzie i ich historie, które przeplatają się, zacieśniają i znowu luzują bawiąc się i tobą i twoimi emocjami. Nieświadomie włazisz w buty małego chłopaka, którego los nie daje gwarancji szczęścia. Patrzysz na śmierć, a ta nadchodzi, ogień oświetla jej drogę, trzymasz w ręku zapałkę. Pożoga zbliża się, podchodzi do chat, puka w zimne szyby okien, które nagle oblane benzyną, stają w ogniu. A ten nie pyta o pozwolenie, tylko włazi do środka. Łapie wszystko na swojej drodze, nawet ludzkie ciała dotąd żywe. Pali się wszystko. I zastanawiasz się, czy pali się stare robiąc miejsce na nowe? A co z ludźmi zabranymi przez ogień? Życie to pętla. Koło. Tryb, który trwa i który w pewnym momencie zapętla się i powtarza. Jak fatum. Jak klątwa. Jak karma. Nieuchronny los prowadzi wedle swoich ścieżek, w cztery strony świata, a ludzie walcząc z nim i tak idą ku śmierci. Do grobu, do spalenia. Bo zawsze wszytko kończy się w trumnie, prędzej czy później. W drewnianym pudle z byle jakiego drzewa. Te wszystkie zdania i słowa, które układa autor w takim, a nie innym szyku malując fabułę tej powieści sprawiają, że czytanie z jednej strony boli, dogłębnie – a z drugiej, nie sposób go przerwać. Rozsadza ci głowę. Myślisz o tej historii, o tych ludziach , budzi się w tobie trwoga i strach przed równonocą. W „Ogniu... „ ból bardziej boli, a łzy są bardziej słone niż normalnie. Wszystko w tobie dygocze, żarzy się i skwierczy wręcz. Głowa, ręce, wszystko rozgrzane. Całe życie staje się nagle jedną wielką pożogą, której nie sposób zatrzymać, czy ujarzmić. "Ogień… " to książka o nas. O ludziach szukających dobrej drogi do siebie i do tego co będzie. O zagubieniu, samotności i niemocy. To opowieść o ludziach, którzy nie umieją ze sobą rozmawiać, nie umieją się wspierać ani przytulić. Nie potrafią pogłaskać po policzku, by szepnąć „wszystko będzie dobrze”. Wszystko ucieka, wymyka się głupim krokom i durnym decyzjom. Ogniem jestem, staję się nim, świat jest jednym wielkim wstrząsem. Drży. A drżenia nie sposób ugasić... Jęzory ognia zabijają, oplatają sobą ofiary i biorą, co im się należy. Jestem tą powieścią otumaniona. Wstrząśnięta ale i niewyobrażalnie zafascynowana... Jestem nią zachwycona. Myślę o niej i o ludziach, jakich poznałam z jej stron. Myślę o każdym z osobna, bo tak bardziej smakuje, bo tak można tą powieść w sobie poukładać. Ta powieść nie pozwala o sobie zapomnieć. Przykleja się do mnie na zawsze. I rozpiera mnie duma z posiadania takiej książki, którą mam, przytulam, i z którą nie chcę się już rozstawać. I choć „pali” to czuję z nią – i z autorem – bliskość. #agaKUSIczyta