Ogień w Ciele

Z serią „Z krwi i popiołu” Jennifer L. Armentrout zaliczyłam tyle samo wzlotów co upadków – zapewne tyle, ile razy oczyma wyobraźni oglądałam dołeczki Casteela. Inaczej miało się z przeplatającym ją cyklem „Z ciała i ognia”. Dla Sery i Nyktosa straciłam głowę i… na to pojawił się III tom „Ogień w ciele”. Czy coś się zmieniło? Klasycznie dla autorki, zaczynamy w miejscu zakończenia poprzedniego tomu. Bohaterów też zapewne nie muszę przedstawiać, bo kto dotarł do tej części, doskonale się orientuje (a przynajmniej powinien) w sytuacji. W ręce Kolisa wpadła nie tylko Sera, ale też Pierwotny Śmierci, dla którego kobieta jest w stanie wycierpieć wszystko, co zaplanował dla niej jej oprawca, łącznie z przekonaniem go do pragnienia miłości, mimo że jej serce już dawno należy do innego. Brzmi trochę jak „Moda na sukces” i serio momentami tak się czułam, a bzdury, jakie plotła Sera, sięgały takiego poziomu, że nawet ona sama miała tego świadomość. To akurat można wytłumaczyć jej położeniem – na pewno niejeden człowiek złamałby się pod naporem takich przeżyć. Niemniej uważam, że spokojnie można było skrócić ten wątek. Już i tak bardziej nie dowiedzielibyśmy się, że Kolis to po prostu obleśny i nieobliczalny psychopata. Kieruje się tylko sobie rozumianym pojęciem wątpliwej moralności w imię „uczuć” i „wyższego dobra”. Bleh! Takim panom już podziękujemy. Niby dowiadujemy się czegoś nowego o świecie i regułach nim rządzących, ale nie ma tego za wiele. Spisałabym tę część na starty, gdyby nie ostanie 140 stron, które tę książkę ratują. Sera i Nyktos to duet, który uwielbiam i na szczęście tu nic się nie zmieniło. Kiedy ON wkracza na scenę, wszystko nabiera rozpędu, kolorytu i emocji. Pociesza mnie fakt, że Sera jest kobietą, która potrafi zadbać o siebie i odkryć swój potencjał niezależnie od mężczyzny. Wisienką na torcie jest Nektas – z nim na nudę nie można narzekać, ale jest go tu boleśnie mało. Moją uwagę przyciągnęło też kilka hintów. Jeśli autorka ma faktycznie w planach połączenie swoich serii w jedno uniwersum to tu, według mnie, ukryła kilka wskazówek. Ta część wypada jednak słabiej niż poprzednie, gdy liczyło się na więcej.