Ofiara

Po kolejnej części cyklu o Camille’u Verhoevenie pozostanę w kręgu wielbicieli talentu Pierra'a Lemaitre'a. Pomimo zamiłowania autora do brutalnych opisów okrutności wszelakiej... I pomimo tego, że "Ofiara" jest odrobinę spokojniejsza i może bardziej "przegadana" od bestsellerowych "Alex" i "Koronkowej roboty". U Lemaitre'a to nie dynamika akcji stanowi o wartości. Nie bez kozery Francuz deklaruje, że "pisze tylko takie książki, które chciałby sfilmować Hitchcock". Stosuje zatem wciągający i w dobrym stylu suspens, buduje klimat zagrożenia i poczucia nieuniknionego osaczenia, trzyma w napięciu do końca i — co najważniejsze — nie pozwala na samodzielne przewidywania. Do tego francuski pisarz jest mistrzem języka i stylu. Stosuje różne typy narracji; jest erudytą, który nie redukuje wypowiedzi do gotowych fraz i sloganów. Może się wydawać, że estetyka słowa jest ważniejsza od kryminalnej fabuły. Jego nieschematyczne, wnikliwe rysy psychologiczne, barwne i plastyczne opisy emocji i uczuć (nawet próby zinterpretowania gestów czy wyrazu twarzy!) składają się na dobre obrazy literackich postaci i dowodzą autorskiej dojrzałości pisarskiej. A przy tym generują w czytelniku pytanie, czy książka nie jest czymś więcej niż powieścią kryminalną.