Odyssey One. Rozgrywka w ciemno

Że szablon, że mało ambitne, że język prosty, że realizmu w tym mało i że w ogóle be... Przecież to jest military SF, jak coś takiego może być realne? Gdzie są te wszystkie statki kosmiczne i technologie które mogłyby posłużyć autorowi za wzór? Jaki pisarz, nie strzelając sobie w kolano, mógłby napisać tego typu książkę kwiecistym, poetyckim językiem? Żołnierze (jak zresztą i inne zamknięte środowiska) mają swój specyficzny żargon i jest on prosty, bo wojsko z założenia nie jest matecznikiem intelektualistów. Szablonowości w science-fiction już chyba uniknąć się nie da, dobrzy ziemianie już byli, źli obcy też, kosmiczne potyczki i bitwy - jest tego na pęczki. No, chyba że znajdzie się jakiś geniusz od military SF i przewróci wszystko do góry nogami, przywracając "godność" temu pośledniemu gatunkowi literatury ;) Takie książki pisane są ku uciesze gawiedzi, dla niczym nie skrepowanej rozrywki! Pisane są po to, by choć na chwilę oderwać się od codzienności, oderwać się od ziemi i poszybować w przestrzeń, ku gwiazdom, ku przygodzie. I moim zdaniem Evan Currie napisał taką właśnie książkę, nie jest to Asimow, nie jest to Lem, nie jest to nawet Orson Scott Card, ot rozrywka bez głębi intelektualnej czy filozoficznej. Jednych rozerwie kryminał czy thriller, innych znów romans czy inny przeraźliwy horror, są też tacy których jest w stanie rozerwać jedynie granat i zdecydowanie nie jest to książka dla nich. Jeśli lubisz kosmiczne pojedynki, jeśli nie razi cię że gatunek ludzki mógł ewoluować na różnych planetach, podzielony kiedyś tam, nie wiadomo dlaczego i przez kogo (element tajemniczości, dość wprawnie wpleciony w akcję) to przeczytaj tę książkę, to wszystko tu jest! Moim zdaniem książka o wiele ciekawsza i napisana o niebo lepiej niż cykl "Star Force" - B.V. Larsona, przy którym po prosu poległem. Reasumując: fajna rozrywka dla tych którzy nie oczekują fajerwerków intelektu czy głębokich wzruszeń. Fanom military SF na pewno polecam :)