Odyseja kosmiczna 3001. Finał

Uwielbiam to, w jaki sposób A.C. Clarke opisywał przyszłość i wciąż jestem pod wielkim wrażeniem tego, ile z jego wizji doszło do skutku. W ostatniej części "Odysei kosmicznej" przenosi nas aż do 3001 roku i pokazuje w jaki sposób może wyglądać nasz Układ Słoneczny oraz nasze społeczeństwo. Do tego roku trafiamy za sprawą niesamowitego odkrycia - otóż statek kosmiczny mający za zadanie transport wielkich brył lodu, znajduje w próżni dryfujące ciało Franka Pool'a - astronauty, który został wyrzucony w kosmos przez zbuntowanego HALa podczas misji z 2001 roku. O dziwo, jego ciało zostało tak dobrze zachowane, że naukowcom udaje się go przywrócić do życia i to właśnie oczami Franka możemy spoglądać na cuda przyszłości. Obraz przyszłości, który widzimy w tej części jest tym bardziej fascynujący, gdy przeczytamy dodatek autora pod koniec książki - wyjaśnia on tam skąd czerpał wiedzę i pomysły, jakie badania i odkrycia przyczyniły się właśnie do takiej wizji, którą przedstawia w tej książce. W większej części jest to więc pewne marzenie autora o tym, jak ma wyglądać przyszłość. Jednak nie zapomina on o monumentach, od których rozpoczęła się cała seria - dzięki Frankowi odwiedzamy Europę, księżyc Jowisza/Lucyfera, gdzie rozwija się całkowicie nowe życie. Znów porozmawiamy z Dave'em oraz HALem, dzięki czemu ludzkość dowie się czegoś o twórcach monumentów... Jak skończy się cała saga? O tym poczytajcie sami ;) I choć może nie jest to spektakularny koniec, ale pasuje on do tej części. Ogromnie się cieszę, że sięgnęłam po tę całą serię - dowiedziałam się wielu rzeczy o Układzie Słonecznym, a moja ciekawość wciąż rośnie. Może i w Was obudzi się to zainteresowania najbliższą okolicą naszej planety, po przeczytaniu tej serii? Odważycie się sprawdzić?