Odnalezieni. Prawdziwe historie adoptowanych

Wylałam morze, co ja mówię ocean łez czytając książkę P. Kamińskiej. Tak bardzo wzruszyły mnie historie opowiedziane przez osoby adoptowane, które odnalazły swoich biologicznych krewnych. Nie sądziłam, że aż tak wstrząsną mną opowieści ludzi, którzy praktycznie nie mieli żadnych szans na godziwy start w życie, gdyż zostali pozbawieni już na samym początku rzeczy najważniejszej jaką jest siła i oparcie w rodzinie, która sama się ich wyrzekła w takich czy innych okolicznościach. Muszę przyznać, że najbardziej zaskoczył mnie fakt, że dzieci adopcyjne w swoim już dorosłym życiu nie szukały matki i pytań dlaczego zostały porzucone, tylko rodzeństwa, z którym czuły o wiele silniejszą więź. Osobiście wyznaję pogląd, że niektórzy nie powinni mieć dzieci, bo się do tego kompletnie nie nadają. Tyczy się to i biologicznych i adopcyjnych rodziców niestety też. Traumę i dramat, jakich doświadcza mały człowiek pozbawiony bliskości i miłości matki/ojca na samym początku swojej egzystencji pozostaje z nim na całe życie. Potrzeba ogromnej siły i wielkiego samozaparcia, a także kochających osób wokół, żeby wyjść z tego i stać się po prostu normalnym człowiekiem. Dlatego apeluję: Świadomie decydujmy się na posiadanie dzieci! Nie krzywdźmy tych najmniejszych, najbardziej bezbronnych malutkich! Jeżeli nie jesteśmy pewni nie miejmy dzieci! Presja rodziny czy otoczenia na to abyśmy posiadali dziecko niech nie zdominuje naszych wyborów. Ps. I żeby nie było sama jestem mamą dwójki dzieci i nie wyobrażam sobie życia bez nich. Może nie do końca pojawiły się one wtedy kiedy sobie je zaplanowałam, ale (tak naprawdę to chyba nigdy nie ma tego właściwego momentu) zawsze chciałam mieć dzieci cieszyłam i nadal cieszę się macierzyństwem, choć nie uważam się za idealną matkę (ale czy taka w ogóle istnieje?). Książkę gorąco polecam.