Odejście Afrodyty

Czas mamy od kilku godzin letni. Wstałem po szóstej aby skończyć ale kończyć nie chciałem. Trzy tygodnie temu, kiedy jeszcze można było buszować po galeriach... (nie ja buszowałem.) Czekając, wstąpiłem do księgarni, w której zazwyczaj niewiele można znaleźć, i wpadła mi "Afrodyta..." tak sobie wpadła w oko. Popatrzyłem, fragmencik odczytałem i... wyszedłem. Popijając espresso, gapiłem na wystawy i ludzi. Gdy już zbieraliśmy się do wyjścia coś mnie w środku wierciło. Może to nazwisko autora książki którą chwilę temu przeglądałem. Wychodząc, szybko czmychnąłem w kierunku półki ( bo mam od żony zakaz kupowania książek). Przy kasie na szczęście nie było nikogo. Książkę natychmiast do kieszeni wsadziłem, a kieszenie w kurtce mam głębokie. Wieczorem pierwsze strony, może bez większego zachwytu. Potem pojechaliśmy na kilka dni w Polskę, jeszcze można było. "Afrodytę..." miałem ze sobą. I tak mijały dni, najpierw w pracy, potem kwarantanna w domu przy piecu. I kłopoty prof. Stacha zaczęły być moimi. A narrator prowadził mnie po zakamarkach współczesnej historii. Ach, ten PRL i Stan Wojenny... nie nie wspominam z sentymentem. A profesor tylko swoje. Czym dłużej czytałem tym do końca miałem dalej. Dlaczego? Bo kończyć nie chciałem. Miłosne przygody panów w sile wieku, rozmowy raczej poważne.no i oczywiście kobiety. To mnie wciągało, nawet miałem ochotę, gdy przed chwilą skończyłem czytać, zacząć natychmiast od początku. A może to tylko taki czas który teraz na świecie przeżywamy mi się udzielił. Nastój powieści i kobiety to zachwycający portret nas samych. Czytam i chciałbym być w środku pomiędzy słowami. Tak sobie teraz pomyślałem, Józef Hen znakomitym pisarzem jest. Dużo zdrowia Panie Józefie życzę. A ksiązke odkładam na widoczne miejsce półki.