Odcienie Chołów

Druga część, znacznie słabsza od pierwszej, może przez to, że nie ma tego zaskoczenia z poznawaniem świata. Mogło tu być rozwinięcie tego co było w poprzedniej części, a nie dorzucanie nowego. Dobrym pomysłem było pokazane, że ekipa zna się i stara precyzyjnie poruszać po lesie, po jego piętrach także. W mojej opinii największym problem jest to że mamy kilka wątków, w sumie powiązanych ale też tak nie do końca. Całkowicie zbędny jest wątek księdza i Śnieżynki, można było ten czas poświęcić na wyprawę i bardziej pokazać resztę bohaterów. Znałem z poprzedniej części Drozda i Lusię, a reszta mnie nie obchodziła. Gawron też trochę zepsuł i pomieszał sens wyprawy. Wątek Śledzia ciekawy, ale moim zdaniem ciut zmarnowany. Może to tylko ja, ale po wydarzeniach w tartaku trochę nie obchodziła mnie już wyprawa, a to przecież było ważniejsze dla bohaterów. Na duży plus tutaj zasługuje postać Dzięcioła, to akurat było ciekawe. Tępo książki jest złe, a właściwie nie do końca złe lecz męczące. Mamy dąb, zaraz stacje badawcza i pierwsze spotkanie w tartaku. Bak oddechu spowolnienia, można by pokazać innych bohaterów. Ciągłe zagrożenie, i wpadanie z jednego bagna w drugie powoduje, że to zagrożenie jest odbierane jako mniejsze. Wiadomo, las to niebezpieczne miejsce, ale powtórzę się brak oddechu lekkiego zwolnienia w odpowiednim momencie. Mamy spowolnienie, w momencie wizyty u Dzięcioła, ale akurat tu akurat powinno się czuć presję czasu. Sama końcówka bardzo fajna, ale słabo podbudowana. Ogólnie książka dobra, ale czuć że mogło być lepiej i szkoda, że nie jest.