Oczy pełne szumu

Uczyniłem tak z rozmysłem. Kupując dwie powieści, z których jedna jest przeredagowaną wersją pierwszej, postanowiłem, że najpierw przeczytam tę późniejszą wersję. Nie potrafię tego do końca uzasadnić, jakoś wydało mi się ciekawszym zacząć od produktu ponownie przemyślanego przez dojrzalszego pisarza, który usprawnia swój debiut. I nie żałuję, że tak zrobiłem. Bo Oczy pełne szumu zakręciły mną równo podobnie jak wcześniej czytane jego książki. Zadziwia mnie to jak autor poruszając się po rozległym terytorium popkultury podszywa literaturę typu horror zaskakującymi znaczeniami i językową oryginalnością. A jednoczesnie przenicowuje miałkość i nędzę współczesności. Kain ukazuje co z masami ludzkim uczyniła telewizja i oglądactwo, znów pojawia się ironiczny antykonsumpcjonizm. Na tym jednak się nie kończy, krakowski pisarz potrafi nadać tej historii głębszy sens, co czyni w podwójnie stopniowanym zakończeniu. Ponadto powieść roi się od odjechanych scen i smakowitych odniesień, naszpikowana jest sarkastycznym humorem, który ja kupuję i płacę z premią. Ale nawet ironia nie przestaje zmieniać tego, że książki Kaina to najgłębszy mrok: tak , który niepokoi ale i skłania do zastanowienia.