Ocean na końcu drogi

Gaiman... jak zwykle chwycił mnie za rękę. I tym razem poprowadził drogą w głąb... wstecz, do dzieciństwa, do wiejskiego stawu, który nie wiedzieć jak i kiedy, urósł do rozmiarów "Oceanu na końcu drogi". Ale czy faktycznie jest oceanem? A może magia Gaimanowych słów sprawia że naprawdę rośnie? A może to ja, pod wpływem ich uroku na powrót staję się małym chłopcem? Tak, ten człowiek potrafi czarować, potrafi splatać słowa w magiczną sieć opowieści chwytających umysł w pułapkę, pułapkę wyobraźni. I zda mi się czasem że już uwierzyłem iż babcia pamięta Wielki Wybuch... To znów powracam, gaszę lampkę, chowam nos pod koc i oddaję się sennym marzeniom... Uwielbiam opowieści, niech nam Neil snuje je jeszcze przez wiele, wiele lat. Serdecznie polecam :)