Obywatel i Małgorzata

Sięgnęłam po „Obywatela i Małgorzatę” nie dla Ciechowskiego i Potockiej, ale dlatego, że fascynuje mnie histeria kobiet porzuconych i to, jakie soczewki dobierają, by pokazać swoją prawdę miłości utraconej. I ta publikacja spełniła moje wszelkie oczekiwania, a dysonans, jaki występuje między rozmową Małgorzaty Potockiej z Krystyną Pytlakowską a dołączonymi do książki zapiskami aktorki z czasów związku z Grzegorzem w pewien sposób nawet je przerósł. Przy całym moim krytycznym nastawieniu do lektury, muszę docenić to, że Potocka nie wylała kubła pomyj na Annę Wędrowską, tą trzecią, a mogła. Pod tym względem naprawdę zachowała klasę i bardzo szanuję tę jej postawę. Nie jestem fanką twórczości Ciechowskiego, choć naprawdę doceniam jego teksty. Jeśli ktoś myśli, że w „Obywatelu…” na pierwszy plan Obywatel G.C. się wysunie, to jest w błędzie. Bo to tak naprawdę książka o tym, jak fenomenalną osobą, niezwykłą artystką i twórczym człowiekiem jest pani Potocka. To w pewnym sensie jej „exegi monumentum”. Muza poetom, niezmordowana promotorka twórczości ukochanego, bez której Ciechowski by sukcesu nie odniósł, artystka, która była równorzędną partnerką wielkiego twórcy, kochanka rozpalająca zmysły i matka dzieciom – Potocka niczym Midas przemieniała w złoto wszystko, do czego się dotknęła. Taka jest jej prawda i świetnie, że pani Małgorzata w nią głęboko wierzy. Myślę, że to bardzo dobry wynalazek natury, że człowiek tak sobie doskonale sam rekompensatę za straty rzeczywiste i urojone wypłacać potrafi. Trzeba przyznać, że bardzo lekko czyta się „Obywatela i Małgorzatę”. Oprócz opowieści o związku z Ciechowskim i przystrojonego w piórka autoportretu pani Potocka dała też czytelnikom interesujący obraz środowiska artystycznego lat osiemdziesiątych. Nie będę zachęcać do lektury tej publikacji, choć w gruncie rzeczy to dość ciekawa historia, jak to karma wraca i że w natłoku rzeczy wielkich można zgubić to, co najważniejsze. Nie wystarczy się kochać, a przyzwoitość to wcale nie jest dar wrodzony.