Obrońca ulicy

Mam taki zwyczaj, że gdy zainteresuje mnie jakiś autor, robię sobie listę jego powieści w kolejności chronologicznej, według daty powstania i w takim porządku staram się je czytać. No, chyba że którejś nie ma w bibliotece. Po nieco słabszym i zaczynającym już lekko zalatywać tanią sensacją „Wspólniku”, sięgnąłem więc po „Obrońcę ulicy”. I na szczęście ta powieść ani trochę nie przypomina poprzedniej. A nawet żadnej z poprzednich. Przede wszystkim, jest pisana w pierwszej osobie. Daje to możliwość opisania uczuć, jakie targają głównym bohaterem, ale, na szczęście, autor wcale jej nie nadużywa. Przez akcję, która tym razem nie jest gąszczem przepisów, choć one również grają tu niemałą rolę, prowadzi nas osobiście młody adwokat Michael Brock. Zapracowany, ciężko harujący w bogatej spółce prawniczej, doceniany wprawdzie przez przełożonych, ale też dający z siebie wszystko. I on właśnie pewnego dnia przeżywa wstrząs, gdy do biurowca wpada intruz. Groźny intruz, tak mu się przynajmniej wydaje. To przeżycie na zawsze go odmieni. Nie bezpośrednio. Ono tylko skieruje jego zainteresowania w inną stronę. Nagle ujrzy inny świat, który cały czas był obecny pod jego nosem, ale on nigdy go nie dostrzegał. Zetknie się z nędzą i cierpieniem. Nie chciałbym za wiele zdradzać, bo ta niewiadoma, jak postąpi Michael, jest jedną z wielu atrakcji tej książki. Choć powieść obnaża bezduszność amerykańskiego (czy tylko amerykańskiego?) społeczeństwa i ukazuje je jako świat całkowicie uzależniony od pogoni za zyskiem, jednocześnie daje iskierkę nadziei, że swego rodzaju święci też chodzą po ziemi. Że przybrali ludzką, niedoskonałą, pełną przywar postać, ale jednak są między nami. Książka bardziej z gatunku obyczajowych niż sensacyjnych, bardziej przepełniona humanizmem, w której do głosu dochodzą ludzkie uczucia. I, za co dostaje ode mnie tak wysoką notę, zupełnie, ale to zupełnie pozbawiona patosu i moralizatorstwa, o które przecież w takiej sytuacji nietrudno.