Obrona

Chyłka: Folie a deux Hmmm. Olśnienie przyszło przy fragmencie, gdy Arthur Fleck na sali sądowej zwalnia swoją adwokat. I z dostojnej rozprawy robi się niby zjawiskowy, ale jednak cyrk. Który ustaje gdy spod maski Jokera wraca ten poraniony Arthur ze swoja mową końcową. Na pełnej Chyłce Chyłka próbuje rozwalić system. Przy czym jako rozpędzona ciĄżarówka wparowuje wszędzie tam, gdzie być nie powinna. Naprawdę? Akurat tacy chcemy być i na taki wzór się równać? Anarchizujący Joker i nadkompensacyjna Chyłka. Oboje z przewlekłymi traumami, od których próbują uciec. I Zordon (jak Harleen Quinzel) zapatrzony w maskę buntowniczki, stawiającej siebie poza i ponad zasadami. Bo pewnie każdy z nas marzy o tym, by być potraktowanym tak jak Chyłka traktuje ludzi w swoim otoczeniu. Ale pewnie wielu marzy być „jak Chyłka”… W kwestii kazusu z 18. już tomu, to pomysł przedni. Podoba mi się sposób, w jaki Mróz ugryzł sytuację i jak wybrnął. Wyraźnie też widać, skąd wieje wiatr na taki a nie inny wątek. Kolejne czytadło, o którym szybko się zapomni ale całkiem warto przy nim odpocząć. Nawet w sytuacjach, gdy Chyłki w Chyłce jest jak zawsze za dużo. Ale cóż… folie a deux.