Obietnica poranka

Matka, dla wielu najważniejsza osoba w życiu, może też niestety być ciężarem, którego mówiąc brzydko, ciężko się pozbyć. Z tego co udało mi się przez lata swojego życia zaobserwować, kobiety posiadające potomstwo rodzaju męskiego mają poważny problem z tzw. odcięciem pępowiny i tutaj mamy tego dobitny dowód. Oczywiście, że inaczej ma się sytuacja, kiedy mamy oboje rodziców, a zupełnie inna kiedy jest tylko relacja matka-syn. Natomiast nie da się ukryć, że nie zawsze te zakochane mamuśki w swoich "idealnych" synusiach widzą, jak ogromną krzywdę swoją chorą i bezgraniczną miłością wyrządzają swoim dzieciom, sobie i przyszłym synowym. Jestem mamą 24-letniego chłopaka i 20-letniej dziewczyny, nie uważam się za idealną matkę, mam świadomość swoich błędów macierzyńskich i wad swoich dzieci, które kocham miłością bezwarunkową, ale wydaje mi się, że wszystko ma swoje granice. Kobiety, które zostają matkami nie rozumieją podstawowej kwestii, że rodzą i chowają dzieci, nie dla siebie, ale dla świata. Nie można ograniczać, osaczać i używać szantażu emocjonalnego za każdym razem (czy w ogóle) bo chcemy mieć dziecko tylko dla siebie i dla swojej wygody, bo nie podoba nam się dziewczyna naszego syna czy synowa, albo z jakichś innych jeszcze powodów. Kiedy ja byłam młodą, kilkunastoletnią dziewczyną, chłopcy byli bardziej "ogarnięci" niż dzisiaj. Na pewno wpływ na to miało wiele czynników. Dzisiaj jest inaczej, uważam, że dużo gorzej, niestety. Co do książki p. Gary`ego, to muszę przyznać, że jest to bardzo ciekawa opowieść skupiająca się głównie na miłości syna do matki, która przelała całe swoje serce na swojego jedynaka wbijając go w ambicje czy marzenia, których w większości sama nie była w stanie zrealizować. Piękny literacki i plastyczny język ubarwia mocno historię naszego bohatera, którego poglądy bywają momentami dość mocno kontrowersyjne, np. w kwestii rozumienia zjawiska kazirodztwa. Myślę, że każdy sam powinien ocenić tę opowieść i wyrobić sobie swoje własne zdanie. Z jednej strony można bowiem podziwiać determinację i postawę wojowniczej rodzicielki, a z drugiej strony niekoniecznie wszystkie jej zachowania i postępowanie ukochanego dziecka są do końca zrozumiałe i akceptowalne. Mój apel: Dajmy dzieciom żyć ich własnym życiem, pozwólmy im popełniać ich własne błędy przecież i tak za nich życia nie przeżyjemy! Do przemyślenia.