Obcy - wojna samic

Trzeci tom trylogii Steve’a Perry’ego nie jest może tak dobry jak druga część, która bardzo mi się spodobała, ale nadal warto go przeczytać. Książka jest spójna fabularnie w kontekście poprzednich części. Czyta się ją dobrze, jest emocjonująca, choć momentami trochę chaotyczna. Mam wrażenie, że niektóre wydarzenia toczą się zbyt szybko, na przykład lądowanie na planecie obcych i porwanie królowej przebiegły zdecydowanie zbyt szybko. Jednak można na to przymknąć oko. Zabieg uczynienia Ripley androidem uważam za kontrowersyjny, ale należy pamiętać, że mamy do czynienia z książkowym uniwersum, które nie jest kanoniczne z filmowym. Takie zmiany nie muszą nam przeszkadzać, a nawet mogą być ciekawe. Nie wiadomo jednak, kto stworzył Ellen Ripley w formie androida oraz jakie były motywacje tej osoby, i podejrzewam, że nigdy się tego nie dowiemy, ponieważ trylogia została zakończona. Możliwe, że był to Bishop, gdyż Ripley miała o nim sny oraz dręczące ją dziwne przeczucia z tym związane, ale autor ostatecznie nigdy nie wyjaśnił tego wątku. Druga rzecz, która mi się średnio podobała, to przywiązanie Billie do Amy. Nie rozumiem, skąd takie oddanie i poświęcenie w stosunku do dziewczynki, którą Billie znała tylko z przekazów z Ziemi. Mimo to była w stanie ryzykować własne życie, aby jej pomóc. Mamy tutaj niemalże kalkę zakończenia z “Obcego 2: Decydującego starcia”, gdzie Ripley zeszła do podziemi, aby uratować Newt. Tutaj mamy podobną scenę, kiedy Billie razem z Ripley lądują na Ziemi, aby uratować Amy. Jest to trochę dziwne i ciężko mi zrozumieć takie niczym nie podparte przywiązanie. Chyba że dziewczyna po latach spędzonych w celi w wariatkowie nagle odkryła u siebie instynkt macierzyński. A może autor po prostu chciał by Billie miała jakiś wspólny mianownik z Ripley i podobne motywacje. Scena ta również nie miała sensu, ponieważ mamy do czynienia z setkami tysięcy obcych. Obie kobiety lądują, rozwalają jednego obcego za drugim, przechodzą na drugi statek, ratują dziewczynkę, wracają na swój statek, a po drodze wyrzynają hordy obcych i nie dzieje im się żadna krzywda oprócz drobnych ran i poparzeń. Jest to mało spójne z poprzednimi częściami, gdzie ksenomorfy liczyło się w dziesiątkach lub setkach i były one w stanie wyrzynać całe oddziały komandosów. Tutaj mamy dwie kobiety, które przechodzą przez hordę obcych i nic im się nie dzieje, co jest mało wiarygodne. W końcu dostajemy też wątek miłosny między Billie a Wilksem na co zanosiło się już od drugiego tomu. Wspominałem, że obdarzenie uczuciem starszego faceta, który Billie uratował ma większy fabularny sens niż romans z androidem, o którym ostatecznie Billie szybko zapomniała. Między Billie a Wilksem nie dochodzi do żadnego zbliżenia, ale ich słowa oraz spojrzenia pod koniec książki są jednoznaczne i możemy się łatwo domyślić co wydarzyło się potem. Nie lubię wątków romantycznych wciskanych na siłę do chociażby horrorów sci-fi, gdzie po mojemu nie są potrzebne, ale ten wątek faktycznie dało się jakoś sensownie usprawiedliwić. Pomijając kwestie, które średnio przypadły mi do gustu, trzeci tom oraz cała trylogia prezentuje się całkiem nieźle. Należy pamiętać, że pierwszy tom jest bardzo zniechęcający, ale warto dać tej trylogii szansę. Drugi tom jest bardzo dobry, a trzeci, choć nie tak dobry jak drugi, jest udanym zwieńczeniem trylogii. Myślę, że warto sięgnąć po te trzy pozycje, jeśli jest się fanem “Obcego” i chce się poszerzyć wiedzę związaną z tym uniwersum.