O sztuce istnienia

To co zawsze mnie irytowało w książkach o zabarwieniu psychologicznym to fakt, że było w nich dużo treści a mało konkretów. I w dodatku nic co by wskazywało na jakiekolwiek użycie praktyczne. Tutaj zostałem miło zaskoczony. Mimo dydaktycznego i ściśle narzucającego tonu, dostajemy pakiet informacji z naklejką "Jak żyć pełnią życia?". Niektórych instrukcja świadomego życia i osobistego rozwoju (podobnie jak mnie) może speszyć na samym początku ze względu na nieprzyjemny wizerunek niskolotnych ofert coachingowych od których śmierdzi na potęgę. Ale w tym przypadku nie mamy do czynienia z czymś takim. Na przestrzeni 17 "lekcji" mamy maksimum klarownej treści a minimum dupodajnych zbędnych ozdobników, które nic nie wnoszą do lektury. Fromm prezentuje tu perspektywy mające służyć osiągnieciu prawdziwego poczucia istnienia, bycia w świecie pełnią siebie. W ramach tego sięga to takich myślicieli jak Mistrz Eckhart, Freud, Marks, Spinoza a nawet Budda (taka mała dygresja słowna, autor poddał Freuda i Marksa wyjątkowo interesującej recepcji, która jak dotąd mi samemu wydała się najbardziej ciekawa spośród wszystkich znanych). Poddaje głębokiej analizie sposób świadomego rozumienia, kochania oraz produktywnego działania, które w żaden sposób nie jest nakierowane na już wcześniej znany modus "posiadania". Krytykuje fałszywe ścieżki zdobywania świadomości oraz orientację ku osiąganiu najwyższych materialnych życiowych celów. Wobec tego stosuje autoanalize mająca na celu wydobyć z nas nieświadome popędy. Fromm jest tutaj prawdziwym, konsekwentnym poszukiwaczem sensu życia. Za pomocą złotego środka i odpowiedniej syntezy myśli przytoczonych wcześniej filozofów, tworzy ideał życia prawdziwego, opartego na nieustanny działaniu ku samorozwoju i szczęściu. Zdziwił mnie niezmiernie, myślałem, że dostaniemy smęty starego pryka, gderającego o edypalnych trójkątach, fallusach i tym podobnych. A tu benc. Coś nowego, pomysłowego i na swój sposób oryginalnego.