Nusia się chowa

Ta opowieść o Nusi początkowo mnie zbulwersowała. Mimo tego, iż głównym winowajcą niepięknych postępków była koleżanka Nusi Helenka, która z głupoty pastwiła się nad młodszym rodzeństwem. Ale Nusia też nie była bez winy, miała potem wyrzuty sumienia i sama się ukarała. Dobre i to. I przy okazji tej lektury zastanowiłam się, czy maluch powinien się zderzać z tak niepoprawnymi zachowaniami? Wiem, że to może być powód do wychowawczej rozmowy z dzieckiem, ale równocześnie poddanie pomysłu i czysta instrukcja co by tu zmalować. Pisać po główkach niemowlaków, straszyć je, potrząsać, czy jak w innych tomach - uciekać rodzicom, czmychać nad wodę, przeprawiać się samodzielnie na wyspę, bawić się z wilkami (czytaj: nieznanymi zwierzętami) itp. No nie wiem… Nasz maluch jak czyta o wybrykach Nusi i jej koleżanki, zaśmiewa się do łez i komentuje z politowaniem: „No nie!!!”. Czyli w porządku. Ja mam mieszane uczucia.