Nóż w lodzie

Pojawienie się Owena dobrze zrobiło książce. Jego zmagania ze współczesnością są bardzo zabawne. " - Podjedź no do domu Sama, żebym nie musiał dłużej gadać z tym wynaturzonym łajnem, na miłość boską. - Co, do licha, Owen? Sam nie jest żadnym wynaturzonym łajnem! - Co takiego? Niech cię piorun, przecież nie mówię o Samie, kurna, tylko o komórce!" Spodobał mi się też zabieg rozbicia narracji na trzy punkty widzenia: Atticusa, Granuaile i Owena. Przynajmniej Granuaile już nie wisi cały czas na Atticusie. Nie rozumiem tylko, czemu ma służyć to, że w wątku Granuaile i Owena używany jest czas teraźniejszy, a w wątku Atticusa przeszły. Przecież wszystko dzieje się w tym samym czasie. Nie mam nic przeciwko narracji w czasie teraźniejszym, ale denerwują mnie ciągłe przeskoki od jednej formy do drugiej.