Nowy dom

Witamy w trzecim tomie Legendy Drizzta. Po zdemolowaniu niemal całego Podmroku nasz dzielny Drizzt wyrusza na powierzchnię. A tam bidusia... Słoneczko pali w ślipka, garderoba dosłownie rozlatuje się narażona na intensywne promieniowanie ultrafioletowe (znowu to słoneczko),jakiś nawiedzony skrzat (nie mylić z krasnoludem) z turbodoładowaniem w d... bezczelnie zaiwaniający jeden z ulubionych sejmitarów, no i te bezczelne zmiennokształtne pomniejsze demony wrabiające go w zeżarcie połowy ludziowej samicy (po naszemu wieśniaczki ;) oraz pozarzynanie reszty ludziów z pewnej chałupy właśnie tym ukradzionym sejmitarem... Wisienką na torciku zaś są same ludzie, które po pewnej próbie zaprzyjaźnienia się z lokalnymi dzieciakami podjętej przez Drizzta w rozlatującej się garderobie oraz akcji z zżeranim i zarzynaniem nie mogą się zdecydować, czy nawiedzający ich sąsiedztwo drow jest tylko sadystycznym mordercą, czy może sadystycznym mordercą pedofilem. Niefortunnie dla Drizzta, dylematy te postanawiają oni rozwiązać już po bliższym spotkaniu rzyci naszego bohatera z kłujacą stroną kilku par lokalnych wideł... Oczywiście Drizzt, nie byłby Drizztem, jakby nie poradził sobie z tymi drobnymi niedogodnościami... A później będzie się jeszcze więcej i więcej działo... Nawet smoki w liczbie sztuk jeden będą ;) Muszę się przyznać, iż albo Pan Salvatore się zaczyna wyrabiać, albo ja zaczynam durnieć, gdyż w porównaniu z dwoma wcześniejszymi tomami było zdecydowanie dużo lepiej. Może przyczyną tego faktu było to, iż Pan Salvatore tym razem oszczędził biednemu Drizztowi jego odwiecznych rozterek moralnych. Akcja popitala w tym tomie od jednej napierniczanki do drugiej i nie ma czasu na pierdoły. Wreszcie również, co prawda na razie słabiutko i bardzo nieśmiale pojawiają się przebłyski czegoś, co od bidy możnaby nazwać humorem. Oby tak dalej Panie Salvatore.