Nowolipie

O ile ''Criman" był książką świetną, ale bardzo wymagającą dla prostej osoby jak ja, o tyle z tą książką płynęłam, tą książką się zachłysnęłam i mimo, że forma była piękna i wysublimowana, to wystarczyło ją czuć, a nie iść naprzeciw niej jak wobec wyzwania. Ta książka nie rzuca wyzwania! Ludzie będący centrum czyjegoś dorastania, świadomości i pojmowania świata... Miejsca rozgrzane jednymi z tych słońc, które towarzyszą nam jedynie w dzieciństwie. Lody, chleb z cukrem i uśmiech Matki. Czasy minione i nie mogące być zapomnianymi. "Kraina wiecznego szczęścia" do której dzięki opatrzności lub dzięki Panu Bogu możemy wrócić zamykając oczy. Czytałam większość klasyki... Nowolipie nadal ze względu tak na formę jak na treść i bliskość kulturową chyba zawsze zostanie dla mnie najlepszą, najczulszą książką jaką czytałam... To stopy na mokrej trawie, nostalgia za tymi, których nie ma i łyk wody w upalne lato. Może są przerastający treścią, może ktoś wymyślił lepszą formę, ale Nowolipie jest blisko duszy i jest blisko skóry. Nie mam ambicji silić się na obiektywność, bo literatura jak każda sztuka ma do nas mówić. Nowolipie do mnie krzyczy❤️