Nostalgia

To przechadzka po chorej wyobraźni autora. Przy czym chora wyobraźnia jest dla mnie najwspanialszym komplementem. To było totalne zanurzenie się w oniryczny świat dzieciństwa (ale nie tylko, bo są też wycieczki do głowy dorosłych),w komunistycznym Bukareszcie, z którego trzeba było jakoś uciec, wyzwolić się, aby jednak powracać z prawdziwą pasją i namiętnością słowa. Momentami czytało się bardzo ciężko, jednocześnie historie te trzymają człowieka, nie tylko ze względu na piękny język, ale też napięcie, które tworzy autor, w człowieku pulsuje pytanie, co też się tu jeszcze wydarzy, jakżeż się może skończyć ta historia...? Jednak... no właśnie... Nie o zakończenie tu chodzi, ale o trwanie w tych fantazjach, o rozkoszowanie się wymyślonym światem dziecięcych zabaw, ale i zabaw dorosłych. Wszystko to, zanim zgaśniemy: "By dobyć dźwięk z życia przeszłości, Duszę na nowo wprawić w drżenie, Dłonią daremnie lirę głaszczę; Odeszło wszystko w dal młodości, Na ustach dawnych lat milczenie, Czas rośnie za mną... a ja gasnę!" (Mihai Eminescu)