Noir Burlesque

Pierwszy tom "Noir Burlesque" często zachwyca w warstwie wizualnej. Fabułę czarnego kryminału oddano tutaj w czarno-białej kolorystyce, która komponuje się z domieszką barw - rudej/czerwonego, różu i brązu. Włosy uwodzicielskiej Caprice (dawniej Debbie),która staje pomiędzy uczestnikami męskiej rozgrywki i przelewana przez uczestników przedstawionych zdarzeń krew, odznaczają się w ten sposób na tle miejskiej, klubowej czy hotelowej scenerii. Marini raz daje kadrom i planszom "oddychać", uzyskując bardzo dobry efekt przestrzenny, innym razem skupia się na dialogach postaci, żeby wyciągnąć jakąś motywację ze swoich bohaterów czy nadać im jakiś rys psychologiczny. Nie zawsze się to udaje, bo nie są to kreacje jakoś szczególnie oryginalne - wpisują się raczej w klasyczny schemat gatunkowy. Główny bohater jest np. typem gościa, który nie ma nic do stracenia i przez to na każdym kroku manifestuje swoją krnąbrność i brak szacunku do życia (tak swojego, jak i swoich adwersarzy). Podobnie rzec się ma z fabułą, w której dawne uczucie i cienie przeszłości rzutują na teraźniejszość i przyszłość bohaterów, stawiając ich przed dramatycznymi i moralnie skomplikowanymi wyborami. Niemniej jednak opowieść ta jest sama w sobie wystarczająco dobra, żeby przykuć uwagę czytelnika, a nawet wciągnąć, każąc z oczekiwaniem wypatrywać ciągu dalszego. Marini nie skąpi czytelnikowi akcji, strzelanin, mordobicia, ale też dodaje do tego trochę erotyki - zarówno tej subtelnej jak i bardziej dosłownej. Na końcu znajdują się szkice poglądowe prezentujące znakomity warsztat artysty, którego rysunki jawią się jako największy atut tego komiksu.