Nocny wędrowiec

To była jedna z niewielu książek, o której, przed rozpoczęciem lektury, nie wiedziałam nic. Nie czytałam ani opisu, ani recenzji. Gdy przeczytałam parę pierwszych stron, jęknęłam z rozpaczą. O nieeeee Znowuuu wampiryyyy.. :( Jednak, ponieważ nie mam w zwyczaju pozostawiać bez wyraźnej przyczyny, niedokończonej lektury, ze skwaszoną miną zagłębiłam się w jej treść. Okazało się, że wpadła mi w ręce całkiem fajna opowieść, którą czytało się z naprawdę dużym zaciekawieniem. Główna bohaterka ( 600-letnia wampirzyca) tylko na początku drażniła mnie swoją teoretyczną nieskończoną doskonałością. Później, kiedy zaczęła zbierać nie raz, nie dwa, tęgie lanie, okazało się, że wcale nie jest tak do końca idealna i niezniszczalna. Dzięki temu, zrobiła się w moich oczach i sympatyczniejsza i ciekawsza, a przynajmniej mniej szablonowa. Dodatkowo bardzo sprawnie wpleciono tu kiełkujący wątek miłosny, który posiada spory potencjał na przyszłość, a przy tym nie zdominował fabuły, lecz jedynie dodał jej smaczku.. I tylko nie wiem zupełnie czemu, sam początek silnie skojarzył mi się z "Nocną łowczynią " - może to te rude włosy ? A może coś w osobowości bohaterki ? Ciężko mi to rozstrzygnąć.. Jednakowoż, wraz z upływem czasu owo podobieństwo na szczęście zanikło. Nie chciałabym ulec wrażeniu, że czytam powielenie serii, która wcześniej odniosła duży czytelniczy sukces. Moim zdaniem, czas spędzony na lekturze tej pozycji wcale nie był stracony, jak się tego obawiałam na początku. Historia mnie wciągnęła i bardzo zaciekawiła. Ma fajny klimat i bardzo dobry styl prowadzenia narracji. Szybka i zaskakująca akcja, obfitująca w mnogość zagadek sprawiła, że bez mrugnięcia okiem sięgam po tom kolejny. Książka nie jest wg. mnie czymś wybitnym, ale spokojnie można ją polecić, bo przy jej lekturze, nie grozi nam nuda.