Nocny ogień

Jako czytadło może być. Jedna gwiazdka więcej za to, że książka jest z Harrym Boschem, który należy do moich lubianych bohaterów książek. Byłoby tylko 5*, gdyż niezmiennie irytuje mnie przedstawianie policjantów/byłych policjantów jako nieudacznych gamoni nie potrafiących zaaresztować, nawet we dwoje, przestępcę bez broni palnej, nawet gdy trzyma się zbrodniarza na muszce. A jeśli taki zbrodniarz jest kobietą, to jeszcze gorzej świadczy o gamoniach, tym bardziej że zdawali sobie sprawę, że mają do czynienia z osobą wyjątkowo niebezpieczną. Nasi polscy policjanci pokazują jak to się robi nawet w paradokumentach: przestępca na glebę, ryjem w piach (ewentualnie w płytki podłogowe bądź parkiet),potem pełny dosiad i zakuwanko. W takiej pozycji, z ryjem w glebie, dosiadem i łapami pozbawionymi czegokolwiek – zbrodniarz nie zrobi nic. Dlaczego w książkach robi się z sympatycznych policjantów, beznadziejnych gamoni? Doprawdy – nie wiem! Druga rzecz, która mi nie pasuje, to bezkarność przestępców, bo ja nie wierzę w sprawiedliwość Nadzwyczajnej Kasty. Znam takie równanie: Morderca+wielkie pieniądze+prawnicy=bezkarność. Przynajmniej w książkach lubię pozytywne zakończenia, a takim jest sprawiedliwość wymierzana ołowiem w kulkach. W przypadku szczególnie obrzydliwych zbrodniarzy chciałoby się coś więcej, dlatego spodobała mi się scena z pewnego filmu. Seryjny morderca pewien swojej bezkarności radośnie trzyma na muszce ofiarę wiedząc, że i tak ją zabije, bo ani dożywocia, ani kary śmierci nie da się doświadczyć kilka razy, tymczasem pada strzał ze strzelby śrutowej, który odrywa łapę bandyty razem z bronią i jednoręki już śmieć wyjąc z bólu pada na ziemię wijąc się. I tu moja wyobraźnia mówi, że o jednej grabie i to tej gorszej, mniej sprawnej, dola w pierdlu dla takiego gnoja, to całkiem fajna rzecz. Czegoś takiego brakło mi w tej książce… Ale czytadło całkiem znośne, polecam.