Nocny Anioł. Nemezis

Nie ma niemożliwych książek. Są tylko niemożliwe ceny. Mam ogromny sentyment do trylogii „Nocnego Anioła”. To jak dotąd jedyny skończony cykl, który całościowo oceniłem 10/10. Później wprawdzie wyszedł „Cień doskonały”. Zabójczo przeciętny prequel. Nigdy nie myślałem o nim jak o składowej cyklu. Od „Nocnego Anioła” rozpoczęła się moja prawdziwa podróż po oceanie literatury. Wcześniej zaledwie kursowałem między dwiema wyspami: „Gwiezdnymi wojnami”, a „Warhammerem 40 000”. Czy kontynuacja po latach była w ogóle potrzebna? Finał „Nocnego Anioła” w pełni mnie usatysfakcjonował. Nigdy nie myślałem o tym, że mogłyby powstać dalsze przygody bohaterów. Nigdy tego nie chciałem. Czy cieszę się, że doczekałem się, nie czekając? Mimo wszystko tak. Sentyment pozostał. Jestem ciekaw, jaką wizję Brent Weeks może mieć względem świata, który ongiś mnie zafascynował. Obiektywnie jednak żałuję, że pojawiła się możliwość jej poznania. „Nocny Anioł. Nemezis” to bardzo długa książka. Dłuższa od wszystkich poprzednich. Jest to wadą dlatego, że koncentruje się na Kylarze Sternie, a inne postacie pojawiają się głównie epizodycznie. Mimo wszystko mam ambiwalentny stosunek do poznawania fabuły z perspektywy Kylara. Autor ukazał ją w nietuzinkowy sposób. Stern świadomie tworzy własną kronikę. Komentuje wydarzenia, zwracając się do kak’ari, potężnego magicznego artefaktu, który potrafi się porozumiewać. Dynamika ich relacji, szermierki słowne oraz dysputy na temat redagowania „tekstu” mają swój urok. Nie sposób wyzbyć się analogii do zabiegu zastosowanego przez Kristoffa w „Nibynocy”. Różnica jest taka, że u Kristoffa było to bardziej meta i nacisk został położony na warstwę humorystyczną. „Kroniki Kylara: księga pierwsza” jest słabsza od trylogii „Nocnego Anioła”. Jednocześnie jest to bardzo dobrze napisana, ciekawa i konsekwentna historia. W GW i WH 40K – moich dwóch ulubionych uniwersach – rzadko kiedy trafiają się tak dobre książki. Otrzymujemy filozoficzne (a nawet matematyczne!) rozważania o naturze moralności. Do takiej głębi Sapkowski może wyłącznie aspirować w swojej stosunkowo naiwnej narracji. Podróżując z Kylarem, doświadczamy jego traum, tego, jak przeszłość bezustannie go prześladuje. Jego pogoń za szczęściem przy jednoczesnym przeświadczeniu, że nie zasługuje na nie, jest wyjątkowo ludzka. Brent Weeks umieścił w tej książce coś, o czym nie wiem, co myśleć. Potrzebuję więcej tomów, żeby wyrobić sobie opinię. Fani Brandona Sandersona w tym momencie będą wiedzieć, co miałem na myśli. Pozycja obowiązkowa dla fanów „Nocnego Anioła”. Nie jest to bardzo dobra kontynuacja, ale za to wyśmienita książka. Mimo wszystko życzę nam wszystkim, żeby kolejne księgi „Kroniki Kylara” były tylko lepsze.