Noce i dnie mojego życia

Wspomnienia Jerzego Antczaka czyta się szybko, z wielką przyjemnością i zaciekawieniem. Reżyser wspomina nie tylko swoje osobiste życie. Dużo pisze o kolegach po fachu, o aktorach, z którymi współpracował i z częścią których się przyjaźnił (należał do nich m.in. Leon Niemczyk, któremu autor poświęcił wiele anegdot). Na uwagę zasługuje również fakt, że Antczak wspomina nie tylko swoich mistrzów i słynnych artystów. Sporo miejsca zajmują jego opowieści o osobach nieznanych, np. pracownikach, bez których teatr nie mógłby istnieć, mimo iż nie oglądamy ich na scenicznych deskach. W pamięci zapisały mi się piękne, wzruszające, ale i zabawne anegdoty o garderobianym, stróżu, inspicjencie... Całość napisana jest barwnie, z pasją i pazurem, z poczuciem humoru, które świetnie, płynnie łączy się z poważnymi fragmentami. Antczak ciekawie porównuje pracę w teatrze czy na filmowym planie przed wielu, wielu laty i w ostatnich czasach. Na tych przykładach widać, jak bardzo zmieniły się metody, jak rozwinęła się technika, ale i jak do lamusa zaczęły odchodzić takie pojęcia jak: mistrz, idea, misja, profesjonalizm, odpowiedzialność... I jak zmieniły się znaczenia słów: gwiazda, kariera, popularność... Z wielką przyjemnością wysłuchałam audiobooka w wykonaniu Michała Breitenwalda. Polecam nie tylko fanom reżysera i miłośnikom kina - to książka, w której każdy może znaleźć coś dla siebie, i poważnego, i zabawnego.