Noc szarańczy

A WIĘC NIE ŻYJĘ... TO TAK NA DOBRY POCZĄTEK Głosi wielkimi literami napis z tyłu książki. Napis o tyle dziwny, że ta nie tworzy zwartej powieści, a stanowi zbiór opowiadań. Do czego więc odnosi się hasło z okładki? Ciężko orzec. W jednym epizodzie faktycznie występuje duch. Sam w sobie epizod bynajmniej nie zaczyna się w centrum akcji, którą można by w ten sposób zareklamować. Sądzę, że fraza najlepiej opisuje wenę autora, martwą dawno przed rozpoczęciem pracy nad książką. Piękna okładka i dobra cena niezawodnie musiały stłumić moje poczucie estetyki, gdy w nadmorskiej księgarni sprawdzałem pokrótce jakość książki. Charaktery są płaskie, surowe i nieciekawe. Autor najczęściej nie stosuje w ogóle opisów postaci. Jeśli nie jest to kobieta, której urokom poświęci dwie strony, właściwie nie widzi sensu w tłumaczeniu nam kto zacz. Autor nawet nie próbuje sprawić, by historie były poczytne. Właściwie nie zadaje pytań fabularnych, więc czytamy by "sprawdzić dlaczego jest tak, a nie inaczej". Zakończenia w założeniu ma charakteryzować tzw. „zaskakująca pointa”. W praktyce albo domyślamy się jej wcześniej, albo po prostu jej nie ma… Książka zmusiła mnie do kolejnej refleksji w rodzaju: "Dlaczego jak już zacznę czytać, nie potrafię przerwać, nim skończę." Nazywanie tego zbioru miernych powieści fantastyką również jest nieco na wyrost. Autor pisze zazwyczaj zwykłą, banalną historię gdzie w końcu pojawia się dyskretny, nierealny niuans, który pozwala mu podpiąć się do tej, jakże poczytnej ostatnio dziedziny. Ostatnie opowiadanie, jedno z dłuższych i „bardziej fantasy” jest chyba najbardziej mierną kopią Conana jaką czytałem. Litewski osiłek będący średnim wojownikiem nie grzeszy inteligencją i dokonuje niezbyt chwalebnego czynu, po czym wraca do domu. Zaprawdę piękna to i dojmująca historia… Już w pierwszych opowiadaniach widać, że muzyka musi być pasją autora. Pasją, którą chętnie nas zadręczy zalewając licznymi opisami wprost z muzycznej szkółki. Znajdziemy całą masę opisów akordów, utworów czy zacnych nazwisk. Szkoda tylko, że mimo całej tej pasji, opowiadania bynajmniej nie porywają do tańca.