Są książki, które od pierwszej strony mówią: wejdź ostrożnie. Noc Pokuty należy do nich, ale nie dlatego, że straszy hałasem. Straszy ciszą pod tekstem. Jan Maszczyszyn otwiera opowieść nie sceną pościgu i nie zbrojnym zrywem, tylko pensum świata: na planecie Jovarg magia nie stwarza niczego z niczego. Odwraca to, co atom już w sobie nosi. Każde zaklęcie zostawia rysę. Gdy rys jest za dużo, rzeczywistość nie pęka spektakularnie — zostaje nadpisana. To zdanie wystarczy, by wiedzieć, z czym ma się do czynienia. To nie ozdobna zasada „systemu magii”. To kręgosłup całej powieści. Jovarg leży w miejscu, gdzie Wszechświat jeszcze pamięta własny początek. Nad nim krążą okręty Penoru, rasa, która patrzy na żywych z głodem i niepokojem. Na powierzchni stoją czarne iglice wież, lasy o pniach jak mury twierdz, karczmy pełne starych urazów i Brama Mroku, zimniejsza od lodu. Między tymi miejscami poruszają się ludzie, którzy nie wyglądają na wybranych. Sługa zbiera z bruzd oszczerbione bazaltowe tabliczki, bo ktoś musi. Mag czyta w nich więcej, niż chciałby wiedzieć. Rycerz wchodzi do izby z mieczem, zanim zdąży zrozumieć, czy broni honoru, czy już tylko imienia. A nad nimi kroczy Wędrowiec: kaptur, dłoń zbyt płynna, twarz z ognia czerwonego, białego i fioletowego. Nie jest przewodnikiem w wygodnym sensie tego słowa. Jest siłą, która zbiera drużynę, bo czas się już zagiął i ktoś musi stanąć tam, gdzie świat jeszcze da się odwrócić. Obok niego rosną postacie, które niosą książkę na ramionach. Larion z Ylomoth — srebrne włosy, łuk, głos, który umie uciszyć izbę bez krzyku. Trant, rycerz z Somet, twardy, nieufny, coraz bardziej świadomy, że broń, którą dźwiga, pamięta inne ręce. Ahron, mag, który zna cenę każdego gestu i mimo to płaci. To nie jest towarzystwo z plakatu. To ludzie, którzy schodzą się za późno, kłócą się za wcześnie i mimo to idą dalej, bo Jovarg nie zostawia im innego kierunku niż naprzód. Maszczyszyn pisze gęsto. Zdanie lubi ciężar: zapach mokrego próchna, szczebiot run w bazalcie, kopyto w ściółce, olej z kaganka zgięty na bok przez falę zaklęcia. Las nie jest tłem. Jest architekturą. Drzewa mają dziuple jak bramy, obeliski toną w pniach, a pościg nie mieści się w norach, które żywa puszcza otwiera przed uciekinierami. Bitwy — w karczmie, w lesie, pod Bramą — są szerokie i tłoczne: galaktyczne rycerstwo, jeźdźcy o stopach ocierających ziemię, machiny na kołach, wojownicy Yine, ptasie rycerstwo Ord, wielkie, wielonożne ciała na horyzoncie. Rozmach jest, ale nie pusty. Za każdą sceną stoi ta sama myśl co w prologu: nic nie powstaje za darmo, a każda moc zostawia ślad w geometrii świata.
Szczegóły
- Data wydania
- 11 września 2026
- Liczba stron
- 236 str.
- Wydawnictwo
- Wormbook Fantasies
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- fantasy, science fiction
- ISBN
- 9798173373052
Inne książki autora
(77)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Noc Pokuty: Dark Fantasy" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.