Noblista

Szału nie ma. Styl autora przemawia do mnie i bardzo dobrze mi się go czyta. Gorzej z fabułą. Choć bywa ciekawie, to cała historia nie urzeka. Mógłbym nawet powiedzieć, że jestem nieco zdegustowany. Mam wrażenie, że czytam już którąś z kolei książkę, której fabułę mógłbym streścić: mężczyzna koło czterdziestki z rozchwianym życiem rodzinnym wpada na trop afery związanej z transformacją ustrojową. Trup wokół ściele się gęsto im bardziej bohater węszy, ale jemu nic się nie dzieje. A nawet przytrafia mu się historia erotyczno-miłosna. Mnie takie historie nie do końca interesują, i czuję rozgoryczenie, że Pan z tak lekkim piórem pisze takie głupotki. Dziwi mnie, że pisarz celujący w konserwatywnego czytelnika posługuje się takimi zabiegami. Zresztą nie on jeden... Chętnie sięgnę po inną książkę autora - a nuż trafię na bohatera - wiernego kochającego męża?