Nim zajdzie słońce

Wspaniała i wielowarstwowa książka. Historia niemal bajkowa, jak pewien mężczyzna znalazł trolla i zabrał go do domu, zmienia się w rękach Johanny Sinialo w wielopoziomową i głęboką refleksję nad naszymi relacjami z Naturą, stosunkiem do dzikiej Natury oraz innych niż ludzkie bytów, nieznośnym antropocentryzmem. Porusza również na wielu płaszczyznach temat przemocy i wykorzystywania, w różnych aspektach i konfiguracjach. Jest to też jedna z najbardziej przesyconych erotyzmem książek, jakie czytałam. Przeczytajcie, a przekonacie się sami. „Zanim zajdzie słonce” bardzo mi też zagrało z innego jeszcze powodu. Jeżdżąc w wiele miejsc widzę jak różne dziedzictwo kształtowało różne społeczności (unikałabym słowa „narody”, a już na pewno pisane dużą literą). Jeśli myślimy „zabytki”, co mamy na myśli? Głównie kościoły, zamki, budynki, czyli tzw. kulturę materialną. Ale przecież są kraje, krainy, miejsca na świecie, gdzie to materialne dziedzictwo się nie zachowało (ciekawe dlaczego?) albo w ogóle nigdy go nie było. Są miejsca, także w Europie, gdzie to Natura rozdaje karty, mimo cywilizacji, technologii itp. Są miejsca, gdzie to natura jest narodowym i kulturowym dziedzictwem. Myślę, że jednym z takich krajów w Europie jest Finlandia. I znajduje to znakomity dźwięk w literaturze tego kraju. Z tego też powodu odczuwam zwykle wielką przyjemność w czytaniu fińskiej literatury, szczególnie, że mamy w Polsce niezrównanego tłumacza, Sebastiana Musielaka.