Nikt nas tu nie zna i my – nikogo

Miłość i wojna to przeciwstawne żywioły, a jednak pierwsza lubi wić sobie gniazda w cieniu drugiej. Pokój panuje wówczas już tylko w obrębie… pokoju, gdzie dwoje kochanków zbroi się w cierpliwość, namiętność i czułość oraz – wbrew logice strachu – stwarza nowego człowieka. Żyją w osaczeniu na tyle długo, że zaczęli traktować je jak dopust Boży. Wróg zdążył się już odrealnić, dzięki niemu trudno zapomnieć o tym, co znaczy i ile znaczy wolność. A wolność wewnętrzna jest o niebo ważniejsza niż wolność, która nam spowszedniała i zaczęła nudzić. Inkubatorem wolności są w tych wierszach słowa, zarówno te szeptane do ucha najbliższej osobie, jak i te układające się w pieśń.