Niksy

Zawiodłem się. O książce było głośno przez długi czas (w chwili pisania recenzji chyba dalej jest),objawienie amerykańskiej prozy, polecane przez Twardocha, itepe, itede. Miałem pewne wymagania. Tymczasem... Zacznę od dobrych strony. Lekki styl, także "dobrze i szybko się czyta"; dobrze sportretowane tło społeczne i wydarzenia z 68-ego z Chicago; momentami wciąga. Natomiast zawiodłem się na całego z powodów: zbyt "rzadki" styl, przeciętny; stworzenie bohaterów, których los często mnie za bardzo nie interesował; zdecydowanie ROZWLECZONA grubość książki w porównaniu z fabułą i ilością wątków; sporo banałów i truizmów; motywacje bohaterów: do bani! (jak może być tak, że wszyscy żyją wydarzeniami sprzed kilkudziesięciu lat?! nieznajomość elementarza pt.działanie ludzkiej psychiki); wyjaśnienie dlaczego matka uciekła - turbo kiepskie; a stereotypowe sportretowanie Norwegii i mitu skandynawskości (dodam, że mocno trąci myszką),to już w ogóle zbrodnia. Także nie, nie jest to nowy Foster Wallace.