Niezłomni

"Błagam, Carter, nie umieraj!" Wszyscy pamiętamy, jak skończył się czwarty tom sagi - to było mocne! Z niepokojem wyczekiwałam, co stanie się dalej, czy wszystko dobrze się skończy, tym bardziej, że jak dotąd autorka nie wahała się uśmiercać swoich bohaterów... Większość akcji w "Niezłomnych" rzeczywiście toczy się wokół prób uratowania porwanego Cartera. I może tego wątku jest zdecydowanie za dużo, ponieważ budzi napięcie i niepokój tylko na początku, a potem wywołuje coraz większe znużenie... Bardzo żałuję, że moje odczucia są właśnie takie - spodziewałam się, że skoro to ostatni tom sagi, będzie tu jeszcze więcej wzruszeń, emocji, a ja obgryzę sobie paznokcie i spędzę bezsenną noc... Niestety, coś nie wyszło. Wszystko stało się jakieś mdłe, nijakie, a ja czytałam bardziej z rozpędu, niż z prawdziwej chęci... Dodatkowo Allie zaczęła mnie irytować. Wprawdzie wreszcie zdecydowała się, kogo kocha (jak ja nie znoszę takiego niezdecydowania w uczuciach i długo nie rozwikłanych trójkątów miłosnych...),ale stała się tak skupiona tylko na sobie i swoich problemach, że przestałam ją lubić. Wydawała mi się też coraz bardziej papierowa. Dodatkowo między nią a jej wybrankiem nie czuje się żadnej chemii i prawdziwego uczucia, przez co wątek miłosny staje się mało wiarygodny i zupełnie nieprzekonujący. Uważam, że autorka nie miała pomysłu na sensowne i emocjonujące zakończenie całej historii. W pewnym momencie poczułam też, że ta cała intryga stała się dla mnie zbyt wydumana i przekombinowana. Mimo, że w ogóle to nie bardzo jest moja bajka, to poprzednie tomy czytałam z zapartym tchem - ten niestety do mnie nie trafił. Było dosłownie tylko kilka momentów, które bardziej przyciągnęły moją uwagę. Niestety, tylko kilka.