#niewidzialna

Nie jestem jakąś maniaczką Internetu, z portali społecznościowych posiadam tylko Facebooka, niezbyt często publikuję swoje zdjęcia, nie oglądam vlogów ani nic w tym rodzaju. Pewnie nigdy nie sięgnęłabym po ,,#Niewidzialna”, gdyby nie bardzo pozytywna recenzja jednej z moich znajomych na LC. I bardzo się cieszę, że Magda umieściła swoją opinię, bo ,,#Niewidzialna” to naprawdę bardzo dobra powieść młodzieżowa z przesłaniem. Nastoletnia Vicky jest osobą chorobliwie nieśmiałą i zamkniętą w sobie. Boi się nawiązać rozmowy, ma wrażenie, że inni ją wyśmiewają, czuje się gorsza i odtrącona. Jej jedyna przyjaciółka Jenna wyprowadza się przez co Vicky jest jeszcze bardziej samotna. Zwłaszcza, gdy Jenna zdaje się doskonale bawić bez niej… Vicky chce stać się kimś innym i dlatego zakłada na Instagramie konto Observi, gdzie wstawia przerobione zdjęcia. Z czasem Observi zyskuje ogromną popularność, którą Vicky postanawia wykorzystać, by pomóc osobom, które tak jak ona, czują się gorsze od innych. Wkrótce uświadamia sobie, że również życie ludzi z jej otoczenia nie jest tak godne pozazdroszczenia jak myślała. Chyba każdy nastolatek czuł się kiedyś niewystarczająco dobry, chciał stać się kimś innym. Ta książka genialnie pokazuje, co czuje osoba, która myśli tak o sobie cały czas. Dla Vicky nawet powiedzenie ,,cześć” na korytarzu jest wielkim wyzwaniem. Dziewczyna nie czuje się dobrze ze sobą, w głębi serca chciałaby otworzyć się na innych, ale nie umie. Cały czas ma poczucie, że powinna się zmienić, że jej osobowość skreśla ją na starcie. Brzmi znajomo? Sharon Huss Roat opisała psychikę swojej bohaterki bardzo obrazowo i z wyczuciem. Vicky przez cały czas się współczuje i nawet jeśli niektóre jej zachowania dziwią, rozumie się ją. Ja bardzo przywiązywałam się do tej bohaterki, cierpiałam z powodu jej samotności, a później cieszyłam się, gdy zaczęła otwierać się na ludzi. ,,#Niewidzialna” to znakomita powieść o samoakceptacji, określaniu siebie, ale też nieśmiałości i kompleksach. Nie jest poradnikowa, autorka daje do zrozumienia, że trudno uwierzyć w siebie, jeśli przez lata myślało się o sobie jako o kimś gorszym, ale jest to możliwe. To też historia ucząca, by nie sądzić po pozorach i zwracać uwagę na innych. Pod tym względem przypominała mi trochę ,,Trzynaście powodów”, aczkolwiek przyznam, że ,,#Niewidzialna” jest dla mnie lepsza – bohaterowie są sympatyczniejsi, morał jest lepiej określony, a styl znacznie przyjemniejszy. W tego typu książce nie mogło zabraknąć wątku miłosnego, jednak nie on jest na pierwszym planie. Relacje Vicky i Liptona są ważne, ale nie przesłaniają wątku związanego z brakiem pewności siebie głównej bohaterki. Bardzo spodobał mi się ten wątek. Przypominał on nieco ,,Początek mnie i ciebie”. W obu powieściach miłość zaczyna się od przyjaźni, a ukochany bohaterki nie jest typowym amantem, ale raczej tzw. nerdem. Dwie książki łączy też to, że nie dochodzi w nim do stosunku między bohaterami. A już myślałam, że nie da się znaleźć w dzisiejszych czasach powieści YA bez seksu. Okazało się, że się da i że brak erotyki nie sprawia, że uczucie łączące bohaterów jest mniej namacalne. Lipton był naprawdę świetną postacią. Zresztą, każdy bohater był wyjątkowy, miał swoje tajemnice i drugą stronę, której nie pokazywał nikomu. ,,#Niewidzialna” jest zdecydowanie godna polecenia. Idealna lektura dla tych, którzy mają problem z pewnością siebie, ale też dla wszystkich, którzy lubią mądrą literaturę młodzieżową. ,, Nigdy nie myl odwagi z niezdolnością do odczuwania lęku(…) Kiedy stawiasz czoło swoim lękom, żeby zrobić to, co należy, jesteś odważna.”