Niestabilność

Niestabilność jest powieścią, ale w nieoczywistym znaczeniu. Po części jest poematem filozoficznym, rodzajem pamiętnika, który łączy się z postmodernistycznym eksperymentem formalnym. Samotność głównego bohatera wiąże się z poczuciem izolacji, w której jego umysł konfrontuje się niekiedy z groteskowymi, a niekiedy z mrocznymi fantazmatami zamieszkującymi ukryte sfery psychiki. Refleksje bohatera, po części wywodzące się z romantycznych poszukiwań, a po części z egzystencjalnego pesymizmu łączą się z absurdalnym komizmem. Niestabilność jest podróżą, ale podróżą umysłu, który ucieka przed banalną współczesnością. Brnie w głąb samego siebie, dociera do własnych granic gdzieś na styku wyobraźni i snu; a nawet je przekracza, wpadając w dezintegracyjną pułapkę. Niestabilność to los współczesnego intelektualisty próbującego ponad wszystko ocalić sposób myślenia wynikający ze sztuki i filozofii w konfrontacji z coraz bardziej obcym, a zarazem nowoczesnym światem, w którym dla takiego rozumowania jest coraz mniej miejsca.