Niespokojni zmarli

Tak pisze, że wiem, co za chwilę napisze. Tak gryzmoli, że ze snem walczyć można do woli :) I tak ściboli, że mię łepetyna boli. To można było zapisać na trzech kartkach. Dobra, na trzydziestu :) Ale na trzystu , to sprzeczne z założeniami Światowego Kongresu Klimatycznego. A wiecie dlaczego ? Ano atramentu wylał morze, na papier co z drewna się bierze i klimatowi, moi drodzy, to na pewno nie pomoże. A zwierzątka będą mieszkać na ugorze :( Świat Huntera jest minorowy, stereotypowy i za grosz wzorcowy. Mokro tam, wieje, no i akcja kuleje. W pamięć zapadają odpływy i przypływy, bohater do pracy zapalczywy, lecz styl przechodzi do defensywy. I ten ciała rozkład uporczywy. Morze ciągle nowe wyrzuca zwłoki, a ja przed oczyma mam mroki. Był moment, że pióro się rozgrzało, co nawet nadzieję dawało. Na kryminał rasowy, a w końcu wyszedł z tego utwór plażowy. Nie oczekiwać na fanfary, bo opowieść to małej miary. I wiary, że kolejną ominą te przywary. Wentyl. Ma go każdy. Nie wszyscy wiedzą gdzie się znajduje. Nie każdy znaczenie ujścia pojmuje. Ze mnie powietrze zeszło, czytanie mi przeszło a słoneczko nie wzeszło :) Z całą pewnością nie powiem...trwaj chwilo. Tylko schudłem dwa kilo i wcale nie bylo milo :)