Nieprzejednana Honor

Coraz mniej Honor a coraz więcej gadaniny, tak generalnie można określić tą książkę. Dużo polityki, mało akcji, jest z tym zresztą coraz gorzej w każdej kolejnej pozycji związanej z Honorverse. Gdyby tak książkę skrócić o połowę byłaby bardziej "czytliwa" Liczba wzruszeń ramionami, chrząknięć, skinień głową, zmarszczeń czoła zawartych w tej pozycji jest zatrważająca. Może dla mnie czytającego oryginał jest to bardziej widoczne niż w polskim wydaniu, choć nie do końca gdyż czytałem poprzednio „Mission of Honor”, „Storm from the shadow” i tak mnie to nie raziło. Coś mi się jednak wydaje , że czytając po polsku instynktownie omijam tego typu wtrącenia Podobnie jak informacje typu , że jedna trzeciorzędna postać z zabitej dechami planety na końcu Galaktyki jest o 26 cm wyższa od drugiej czwartorzędnej postaci z równie zapadłej planety w tej samej Galaktyce i że w szkole podstawowej uprawiała krykieta a nie baseball w przeciwieństwie do tej drugiej. Jasnym jest , że w powieści ważne są precyzyjne informacje i pierwsi autorzy tego typu literatury jak W. Scott czy D. Dafoe zwani byli mistrzami szczegółu ale szczegóły te powinny dotyczyć akcji czy być ważne dla danej postaci a nie być wprowadzane tylko po to aby zwiększyć objętość książki. Powinien sobie Weber przeczytać "Ja Gelerth" Pasikowskiego , gdzie moim zdaniem nie ma ani jednego zbędnego opisu. Co jeszcze na minus? Autor zastosował jeden chwyt , który już pojawił się poprzednio w którymś z tomów i to do tej samej pary bohaterów, co obudziło we mnie po prostu niesmak. Tym bardziej , że chwyt ten wpływa bardzo na samą Honor i jej postępowanie. Pierwszy raz było to fajne i sporo się naśmiałem z zaskoczenia co poniektórych ale drugi to już przesada. Zagrywka na poziomie rozprawki a nie powieści. Nie chce jednak się rozpisywać i zdradzać treści. Co zaś na plus? Oczywiście opisy bitew są dla mnie perfekcyjne, to , że czasem taktyka jest żywcem wyjęta z książek o Hornblowerze C.S. Forestera co zresztą w posłowiu przyznaje sam autor to inna sprawa, czyta się je jednak naprawdę dobrze. Szczególnie opis finałowej akcji jest jednym z lepszych w całym cyklu i można go porównać jedynie do bitwy o Manticore z tomu "Za wszelką cenę" Intrygi też są niczego sobie. Dużo się w książce wyjaśnia ale pozostaje i dużo niewiadomych. A Równanie cały czas miesza ile może. W sektorze Maya u Barregosa i Rozsaka też się sporo dzieje, co zresztą było do przewidzenia. Jest w książce kilka śmiesznych momentów, chyba nie zdradzę niczego jeśli zapytam kto może wchodzić w skład "Demonic duo" ? :-) Odgadniecie? O co zaś w ogóle chodzi? Liga Solarna wiedząc , że nie ma szans w bezpośrednim starciu z RMN rozpoczyna szereg szybkich rajdów mających na celu zniszczenie orbitalnej infrastruktury przemysłowej systemów które sprzyjają albo też jak się lidze wydaje mogą zacząć sprzyjać Sojuszowi Manticore. Dochodzi albo prawie dochodzi do złamania kilku konwencji ,których Liga Solarna przez wiele set lat sama była strażnikiem oraz śmierci milionów cywili. To, oraz fakt pewne nieporozumienie dotyczące bezpośrednio Honor o którym pisałem powyżej wywołuje jej bezkompromisową odpowiedź. Ogólnie książka warta przeczytania i na pewno , żaden z dotychczasowych czytelników cyklu jej nie pominie. Najlepszym dowodem jest , że mi samemu udało się przebrnąć przez 1 MB angielskiego tekstu : -) Dlatego dałem aż 8 gwiazdek pomimo pewnych nurzących fragmentów. Niestety jak sam autor napisał w posłowiu to już prawdopodobnie koniec przygód Honor, przynajmniej jako dowódcy liniowego. Całe szczęście , że są jeszcze inni jak np. M Henke , której przygody były ostatnio ciekawsze niż samej Honor