Nieposłuszeństwo

Wszyscy: Błogosławiony jesteś, Ha- Szem, Boże nasz, Królu wszechświata, że nie uczyniłeś mnie niewolnikiem. Mężczyźni: Błogosławiony jesteś, Ha- Szem, Boże nasz, Królu wszechświata, że nie uczyniłeś mnie kobietą. Kobiety: Błogosławiony jesteś, Ha- Szem, Boże nasz, Królu wszechświata, że uczyniłeś mnie zgodnie ze swoją wolą. (Fragment błogosławieństwa z szacharitu) Religia jako źródło cierpień i wyjątkowo opresyjny system oraz chęć wyrwania się z tej matni na dobre, na niedobre i na miłość boską to tematy wałkowane w literaturze w tę i we w tę. „Nieposłuszeństwem” Naomi Alderman posunęła się o krok dalej i tym samym wyprzedziła konkurencję- miłość lesbijską postanowiła zderzyć z ortodoksyjną religią żydowską posiłkując się i reinterpretując historię biblijnego trójkąta w osobach Dawida, Jonatana i jego siostry Mikal. Dzieje się! Jest duszno i raczej na smutno, ale nie stronniczo. Dominujący kolor to szary. Duży plus za pokaźnych rozmiarów wkładkę kulturową wplecioną sprawnie w fabułę i wynikające z jej obecności wartości poznawcze dla niezaznajomionego głębiej z tematem czytelnika. Czytając zapowiedzi wydawnicze myślałem, że będzie to kolejna nieistotna powieść lesbijska z małym pazurem i zarazem kolejna zupełnie zbędna mierna powieść z tych „praca u podstaw za wszelką cenę” (autor stara się uruchomić w odbiorcy chociaż minimalne pokłady empatii i dba o jego bycie tolerancyjnym drogą nachalnego promowania banałów i oczywistości z rodzaju: „Spójrz, lesbijki są takie jak ty. Płaczą, są opiekunkami zwierząt domowych i robią zakupy w supermarkecie”). Na szczęście myliłem się! Książka ważna i słuszna!