Niepamięć

Bardzo trudno jest opisać doznanie w trakcie i po przeczytaniu tej książki. Może zacznę od wielkiego pokłonu dla tłumaczki Jolanty Kozak, bo mimo że uważam się za dobrego użytkownika angielskiego, to jestem w stanie sobie wyobrazić, jak żmudny musi być przekład tej książki - umiejętność wychwycenia wszystkich niuansów, wiedza, erudycja, po prostu chapeau bas. Ten tekst ma tyle płaszczyzn interpretacji, pułapek, zawoalowanych uśmieszków do czytelnika, że czytanie nawet w naszym pięknym polskim języku jest momentami mordęgą. Zauważam dużą skłonność Wallace'a do wplatania w tekst wyrażeń łacińskich (to moja pierwsza książka, więc nie wiem czy to trend, czy też cecha akurat tego zbioru?),co uważam za bardzo ciekawy i ubogacający zabieg. Mimo, że miałem z tym językiem jakąś tam styczność w przeszłości, przyznaję bez bicia, że często zaglądałem do słownika. Jak nazwać literaturę DFW? Wyzwaniem, i to z gatunku takich "nie biorących jeńców" - albo poddasz się i przyznasz się przed sobą do intelektualnej ułomności wobec geniusza [którym bez wątpienia był (niestety) DFW], albo po kilku stronach rzucisz książkę w kąt z chęcią jak najszybszego pozbycia się jej z pola widzenia. Ja akurat należę do tych pierwszych czyli wytrwałych, ale momenty rozproszenia uwagi, przesytu, monotonii, owszem zdarzały się, wówczas książkę odkładałem, żeby sobie na spokojnie "przetrawić" dotychczas przeczytany tekst. Bo to nie jest pozycja na raz, ale na wiele podejść. Jednak należy tutaj podkreślić, że jest to zabieg celowy i użyty z premedytacją. Warto również zapoznać się z teoriami filozofa Jeana Baudrillarda odnośnie społeczeństwa postindustrialnego, z których garściami czerpie DFW. Ogólnie, literatura zawiła, ale z gatunku tych największych, wizjonerska, zapadająca w pamięć.