Niemieckie requiem

Berlin 1947. Bernhard Günther dostaje nowe zlecenie. Ma pojechać do Wiednia w roli prywatnego detektywa i oczyścić z zarzutu morderstwa Emila Beckera - swego dawnego kolegę z policji. Na miejscu okazuje się, że udowodnienie niewinności Beckera to jak namówienie krowy do lotu. Güntherowi przyjdzie się zmierzyć z amerykańskimi agentami, sowieckimi okupantami oraz nazistami ukrywającymi swoją tożsamość, tj. przynależność do SS. „Niemieckie requiem” nie do końca zaspokoiło moje oczekiwania. Akcja odrobinę się wlecze, a Günther stracił wiele ze swego sarkastycznego poczucia humoru. Na szczęście całość ratują podkręcające atmosferę ostatnie rozdziały. Nie mogę jednak pojąć, skąd u boku bohatera pojawiła się żona, której nie było w poprzednich częściach, a w którymś momencie pada informacja, że małżeństwem są od 7 lat. To by oznaczało, że jako bohaterka powinna się pojawić w takich częściach jak „Miłość i śmierć w Pradze” (rok 1941) czy „Był pan w Smoleńsku, kapitanie?” (rok 1943),a tymczasem nie było o niej nawet wzmianki. Dziwne to i nielogiczne, ale nie przeszkadza w zrozumieniu fabuły.