Niedziele u Tiffany'ego

Trzy lata temu obejrzałam film pt. Niedziele u Tiffany'ego, który co tu dużo mówić mnie urzekł. W tamtym okresie byłam podatna na romantyczne historie, które kupowały mnie w całości. Dopiero niedawno wracając myślami do tej produkcji, robiąc mały research odkryłam że dzieło Marka Piznarskiego jest ekranizacją powieści Jamesa Pattersona. Wyznaję zasadę: najpierw książka, później ekranizacja. W tym przypadku się nie udało. Niestety ucierpiała na tym książka. Jane wraz z mamą często odwiedzały sklep u Tiffany'ego. Podczas tych wizyt dziewczynce towarzyszył wymyślony chłopiec o imieniu Michael z którym podczas 9 urodzin musiała się rozstać. Od tamtej chwili mija 20 lat. Jane jest dorosłą kobietą, odnoszącą spore sukcesy zarówno na płaszczyźnie zawodowej jak i prywatnej. Nieoczekiwanie w jej życiu pojawia się Michael na miesiąc przed urodzinami i planowanym ślubem, by pomóc jej zrozumieć co jest dla niej najważniejsze w życiu. Jak kobieta zareaguje na spotkanie z kimś, kto do tej pory istniał tylko w jej głowie? Czy możliwym jest zakochać się w kimś, kto był do niedawna wytworem twojej wyobraźni? Od razu się przyznam do tego, że to jednak film trzymał i nadal trzyma za serducho mimo upływu lat. Książka wydała mi się zbyt płaska uczuciowo i jakby mało realna. Film jednak spowodował, że potrafiłam na nowo uwierzyć w miłość. Jednak mimo prostoty jaką niesie za sobą ta historia, jest w niej coś urzekającego. Kto z nas nie chciałby, aby przyjaciel z dzieciństwa, powiernik najskrytszych marzeń i pragnień nagle stał się realny i przypomniał nam o tym, co kiedyś było dla nas ważne, a co na przestrzeni lat zdążyło nam umknąć. Jeżeli wierzysz w siłę miłości, ta książka jest zdecydowanie dla ciebie. Trudno uwierzyć, że ta opowieść jest realna. Ale może jest wręcz odwrotnie?