Niedyskretnik, czyli co dama wiedzieć powinna

W zasadzie pozycja popularnonaukowa, a raczej satyryczno-popularnonaukowa. Czyli pisany w drugiej osobie liczby pojedynczej poradnik dla młodej kobiety jak przeżyć w XIX wieku. Z naciskiem na te sfery życia, które nie są opiewane ani w beletrystyce, ani tym bardziej w klasycznych podręcznikach historii. A zatem poznajemy codzienny dzień życia naszych przodkiń sprzed ponad 100 lat. Od wstania z łózka, poprzez zabiegi higieniczne, ubiór (nie tylko gorset, ale i „prawie” bielizna”) ,, zwyczaje i realia żywieniowe, czy niełatwe zaspokajanie potrzeb fizjologicznych oraz radzenie sobie z wszechobecnym brudem. Autorka stara się na każdej stronie błysnąć humorem, najczęściej w formie ironicznej, przeważnie z dobrym skutkiem, ale czasami wręcz przeciwnie. W każdym razie gdyby tego było mniej, pozycja byłaby jeszcze lepsza. Książka jest bogato upstrzona cytatami z anglojęzycznych pisarzy, przede wszystkim mężczyzn, którzy wedle własnego mniemania lepiej wiedzieli, czego potrzeba kobietom, co im szkodzi a co w ogóle nie uchodzi. A tego ostatniego było sporo. Generalnie kobietom nie było potrzebne ani wykształcenie, ani tym bardziej inteligencja, którymi peszyłyby mężczyzn w towarzystwie. Nie powinny mieć własnych pieniędzy ani o nich decydować. Wychodzić na miasto bez towarzystwa mężczyzny lub zamężnej kobiety, czy nawet przystawać na rozmowę z mężczyzną. Chodzić nie za szybko ani nie za wolno, głowę trzymać nie za wysoko i nie za nisko etc. A co powinny robić? Oczywiście rodzić dzieci, bez żadnej „antykoncepcji” – zalecany był jej nędzny substytut w postaci abstynencji seksualnej. Poza tym mogły jeszcze zarządzać domem i stać na straży konwenansów oraz być poddaną mężowi. Bez tego ostatniego pozycja niewiast była tragiczna. Oczywiście autorka ma świadomość, że większość XIX-wiecznych kobiet to nie były panie z towarzystwa, tylko ciężko pracujące robotnice, rolniczki czy gospodynie domowe, a nawet – szczególnie w jej ojczyźnie – niewolnice. No i warto czekać do ostatniego rozdziału, by dowiedzieć się, co – zdaniem mężczyzn oczywiście - było przyczyną większości chorób i przypadłości na które kobiety cierpiały oraz spotykających je nieszczęść. Można się pośmiać, można zbulwersować, ale smutne jest to, że – szczególnie u nas – nadal wielu jest takich, którzy chcieliby powrotu do tych czasów, właśnie z powodu omówionych w książce wad i kuriozów. Przeczytajcie, zanim zażądają wycofania takich książek z bibliotek.