Niech stanie się światłość

Twórczości Folletta do tej pory nie maiłam przyjemności poznać. Tylko gromadzę jego kolejne powieści, które z racji swoich gabarytów zajmują ogromną część jednej z półek, na której przechowuję książki. W związku z tym, że lubię mieć wszystkie tomy każdej serii, którą już zacznę gromadzić, zakupiłam niedawno „Niech stanie się światłość” I w tym momencie nastąpił bodziec, żeby w końcu zabrać się z twórczość tak znanego autora, którego jedni wychwalają pod niebiosa, a inni wręcz odwrotnie, krytykują i mieszają z błotem. Jakie jest moje wrażenie ? Powiem szczerze, że jak najbardziej pozytywne. Uwielbiam taki styl pisania, taką opowieść niby o niczym, a o wszystkim, gdzie cała plejada barwnych, różnych bohaterów przewija się przez kolejne stronice. Początkowo musiałam oczywiście notować sobie kto jest kim i z kim jest spokrewniony, ale już po kilkudziesięciu stronach wszystko zaczęło mi się w głowie układać i nie potrzebowałam zerkać do notatek. Lubię taki misz masz, gdzie dobro miesza się ze złem, gdzie nie ma samych pozytywnych postaci, a wręcz odwrotnie na pierwszy plan wybijają się te złe, okrutne osoby, które powoli są osaczane przez dobre, aby w końcu spaść z piedestału na samo dno. Rozkoszuję się taką powieścią, gdzie jest tyle sprzecznych uczuć między bohaterami z jednej strony sprawiedliwość, miłość i dobroć z drugiej same intrygi, zemsta, nienawiść i okrucieństwo. I właśnie to wszystko odkryłam w twórczości Kena Folletta, która mnie zauroczyła, olśniła i urzekła, a powieść wręcz pochłonęłam. Zagłębiłam się w czasy średniowiecznej Anglii, a dokładnie w lata 997-1007. Akcja książki rozpoczyna się od najazdu Wikingów na wioskę Combe podczas, którego Edgar młody, rezolutny, mądry, uczciwy szkutnik traci ojca i ukochaną Sungifu. Zmuszony jest wraz z mamą i braćmi przenieść się do Dreng’s Ferry, gdzie muszą uprawiać mało żyzną rolę . W międzyczasie poznajemy Ragnę, przepiękną, ciepłą, dobrą, normandzką szlachciankę, oczekującą na oświadczyny Wilwulfa – ealdormana Shiring, oraz mnicha Aldreda, dobrego, mądrego, sprytnego mnicha posiadającego marzenie, aby przekształcić opactwo w Shiring w wielkie centrum nauki ze skryptorium, biblioteka i szkołą. Te trzy postacie, moje ulubione skradły moje serce i przez cały czas kibicowałam im, żeby tylko nie spotkało ich nic złego, bo niejedna osoba źle im życzyła. Oczywiście w powieści nie brakuje tych złych, bo bez tego byłoby zbyt prosto i nudno. Tutaj na samo czoło wybija się biskup Wynston. O zgrozo wielki materialista, zły, okrutny, podstępny człowiek ,nie mający nic wspólnego z wiarą, który nie dał się poznać ani na moment z dobrej strony. Czytając wręcz myślałam czy jeszcze można zrobić coś więcej złego, aby bardziej się pogrążyć, jak daleko można posunąć się w swojej okrutności wobec drugiego człowieka ? W pewnym momencie poczułam się bezsilna na to zło i okrucieństwo, intrygi, knowania, na bezkarność niektórych osób. Żałuję, że tak późno odkryłam twórczość autora, a z drugiej strony może i dobrze, bo zaczęłam czytać serię chronologicznie. Oczywiście nie wyobrażam sobie sięgnąć w tej chwili po inną książkę niż drugi tom serii, czyli „Filary Ziemi”